تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٧٩١

٩. باب در مذمّت كسى كه در نزد قرآن خواندن، بيهوشى اظهار مى‌كند ٦٤٥

١٠. باب در بيان اينكه قرآن در چند وقت خوانده مى‌شود و ختم مى‌شود ٦٤٥

١١. باب در بيان اينكه قرآن بلند مى‌شود، چنان كه فرود آورده شده ٦٥١

١٢. باب در بيان فضيلت قرآن ٦٥١

١٣. باب نوادر ٦٧١

[٨] كتاب عشرت ٦٩١

١. باب در بيان آنچه واجب است از معاشرت ٦٩١

٢. باب در بيان حسن معاشرت ٦٩٥

٣. باب در ذكر كسى كه مصادقت و مصاحبت با او واجب است ٦٩٧

٤. باب در ذكر كسى كه همنشينى و رفاقت با او مكروه است ٧٠١

٥. باب در بيان تحبّب و تودّد در نزد مردمان ٧١١

٦. باب در خبر دادن مرد، برادرش را به دوستى او ٧١٣

٧. باب در بيان سلام كردن ٧١٣

٨. باب در ذكر كسى كه مستحب است او را كه به سلام آغاز كند ٧١٩

٩. باب در بيان اينكه چون يكى از گروهى سلام كند، او را مُجْزى‌است، و چون يكى از جماعت جواب گويد، از ايشان مُجْزى است ٧٢١

١٠. باب در بيان سلام كردن بر زنان ٧٢١

١١. باب سلام كردن بر اهل ملّت‌ها ٧٢٣

١٢. باب در بيان نامه نوشتن به اهل ذمّه ٧٢٩

١٣. باب در بيان اغضا ٧٣١

١٤. باب ٧٣١

١٥. باب در عطاس و تسميت ٧٣٥

١٦. باب وجوب تعظيم صاحب موى سفيد مسلمانان ٧٤٧

١٧. باب گرامى داشتن كريم ٧٤٩

١٨. باب حقّ داخل‌شونده ٧٤٩

١٩. باب در بيان اينكه مجلس‌ها به امانت است ٧٥١

٢٠. باب راز گفتن با يكديگر ٧٥١