٣٧٨٦/ ٦. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن اسماعيل، از عبيد اللَّه بن واصل، از عبداللَّه بن سنان روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «به برادرت وثوق و اعتماد مكن، همه وثوق و اعتماد؛ زيرا كه افتادن انس و گستاخى و فرو گذاشتن، استقاله نمى‌شود و باز پس نمى‌توان كرد»[١].

٣٧٨٧/ ٧. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از عمر بن عبد العزيز، از معلّى بن خنيس و عثمان بن سليمان نخّاس، از مفضّل بن عمر ويونس بن ظبيان روايت كرده است كه گفت:

امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «برادران خود را به دو خصلت بيازماييد. پس اگر آن دو خصلت در ايشان باشد، فبها، والّا، پس دورى كن، بعد از آن، دورى كن، بعد از آن، دورى كن. يكى محافظتش بر نمازها در اوقات آنها، و ديگر نيكى با برادران در آسانى و دشوارى».

باب‌

٢٩. باب‌

٣٧٨٨/ ٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از عمر بن عبد العزيز، از جميل بن درّاج روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: « «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را ترك مكن، و هر چند كه بعد از آن شعرى باشد».

٣٧٨٩/ ٩. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن على، از حسن بن على، از يوسف بن عبد السّلام، از سيف بن هارون مولاى آل جعده كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: « «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را بنويس از نيكوترين كتابت خويش؛[٢] و باء را مكش، تا آنكه سين را بلند كنى».

٣٧٩٠/ ١٠. از او، از على بن حكم، از حسن بن سرّى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «منويس كه: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ». از براى فلانى (يعنى اين نامه‌اى است از براى فلانى)، و باكى نيست كه بر پشت نامه بنويسى كه از براى فلانى».

[١]. و مراد اين است كه، كسى كه بى‌تأمل و انديشه در امرى داخل شود، در بليّه‌اى افتد كه راهى به سوى رفع آن نباشد.( مترجم)

[٢]. يعنى در جايى از نامه كه از هر جايى بهتر باشد، چون صدر، يا از هر چه در نامه مى‌نويسى، خوش‌تر بنويس و بيشتر در نوشت آن سعى كن. و اين معنى ظاهرتر است؛ چه بعد از اين مى‌فرمايد: و باء را ....( مترجم)