٣٧١٦/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد و احمد بن محمد، هر دو، از ابن محبوب، از عبداللَّه بن سنان، از ابو عوف، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «مجلس‌ها به امانت است».

٣٧١٧/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حمّاد بن عثمان، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: مجلس‌ها به امانت است».

٣٧١٨/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «مجلس‌ها به امانت است، و هيچ‌كس را روا نيست كه حديث كند و خبر دهد به حديثى كه صاحبش آن را مى‌پوشد، مگر به رخصت او، مگر آنكه كسى كه به او خبر مى‌دهد، ثقه‌[٢] و معتمد باشد، يا ذكر از براى صاحبش باشد به خوبى».

باب راز گفتن با يكديگر

٢٠. باب راز گفتن با يكديگر

٣٧١٩/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از مالك بن عطيّه، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «چون گروهى سه كس باشند، دو كس از ايشان با يكديگر راز نگويند، بى‌آنكه صاحب و رفيق ايشان باشد؛ زيرا كه در اين كار چيزى است كه او را اندوهناك مى‌گرداند و مى‌رنجاند».

٣٧٢٠/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن ابى عبداللَّه، از محمد بن على، از يونس بن يعقوب، از امام موسى كاظم عليه السلام كه فرمود: «چون سه كس در خانه يا حجره‌اى باشند، دو كس با يكديگر راز نگويند بدون صاحب خويش؛ زيرا كه اين از جمله آنها است كه او را غمناك مى‌سازد».

٣٧٢١/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام‌

[١]. به آن معنى كه بيايد.( مترجم)

[٢]. متن نسخه كافى در دسترس مترجم« ثقة» بوده، اما در برخى نسخه‌ها« فقهاً» به معناى« بينا» است.