٣٧٠٠/ ٢٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از قاسم بن يحيى، از جدّش حسن بن راشد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه عطسه كند، بعد از آن، دستش را بر نىِ بينيش گذارد، پس بگويد كه: الْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ كَثيراً كَما هُوَ أَهْلُهُ وَصَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ النَّبىِّ وَآلِهِ وَسَلَّمَ، از سوراخ چپ بينيش مرغى بيرون آيد، كوچك‌تر از ملخ و بزرگ‌تر از مگس، و پرواز كند تا به زير عرش رسد، و طلب آمرزش نمايد از خدا از براى او تا روز قيامت». و ترجمه دعا اين است كه: «ستايش از براى خدايى كه پروردگار جهانيان است، ستايشى بسيار، چنان كه او سزاوار آن است. و صلوات فرستد خدا بر محمد كه پيغمبر است و آل آن حضرت، و سلام گويد».

٣٧٠١/ ٢٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از بعضى از اصحاب خويش كه او را روايت كرده، از مردى از سنّيان روايت كرده است كه گفت: با امام جعفر صادق عليه السلام مجالست و همنشينى مى‌كردم. پس نه، به خدا سوگند كه هيچ مجلسى را نديدم كه از مجلس آن حضرت افضل باشد.

راوى گفت كه: روزى حضرت به من فرمود كه: «عطسه از كجا بيرون مى‌آيد؟» گفتم: از بينى.

فرمود: «به خطا رسيدى و غلط گفتى». گفتم: فداى تو گردم! از كجا بيرون مى‌آيد؟ فرمود: «از همه بدن، چنان كه نطفه از همه بدن بيرون مى‌آيد، و مخرج آن از سوراخ ذكر است». بعد از آن، فرمود كه: «آيا آدمى را نديده‌اى كه چون عطسه كند، اعضايش مى‌لرزد و به جنبش در مى‌آيد، و صاحب عطسه در هفت روز از مرگ و مردن ايمن باشد».

٣٧٠٢/ ٢٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: تصديق حديث، در نزد عطسه است» (يعنى نشانه راستى خبر و سخنى كه در ميان باشد، آن است كه كسى عطسه كند).

٣٧٠٣/ ٢٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: چون مرد به حديثى حديث كند و خبرى دهد، و عطسه‌كننده‌اى عطسه كند، همان، شاهد حق، و گواه راستى و درستى است».

٣٧٠٤/ ٢٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد