٣٦٧١/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از اسماعيل بن مرّار، از يونس، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است: از مردى كه به سوى مردى از بزرگان عاملان گبر نامه مى‌نويسد، و پيش از نام خود به نامش آغاز مى‌كند. فرمود: «باكى نيست، چون به جهت اختيار منفعت چنين كند».

باب در بيان اغضا

١٣. باب در بيان اغضا[١]

٣٦٧٢/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از عبداللَّه بن محمد حجّال، از ثعلبة بن ميمون، از كسى كه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت:

گروهى در نزد آن حضرت بودند كه ايشان را حديث مى‌فرمود و به ايشان سخن مى‌گفت، در هنگامى كه مردى از ايشان مردى را ياد نمود و در او افتاد و از او شكايت كرد. حضرت صادق عليه السلام به او فرمود كه: «كجا از برايت ميسّر شود كسى كه به جاى برادرت باشد و همه اوصافش در او باشد، و كدام يك از مردمان، مهذّب و پاكيزه گردانيده شده» (يعنى كسى نيست كه پاكيزه و پاكيزه خوى باشد).

٣٦٧٣/ ٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم روايت كرده و محمد بن سنان، از على بن ابى حمزه، از ابو بصير كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:

«مردم را كاوش و تفحّص مكن، كه بى‌دوست و آشنا خواهى ماند».

باب‌

١٤. باب‌[٢]

٣٦٧٤/ ١. محمد بن يحيى روايت كرده، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از علا بن فضيل و حمّاد بن عثمان كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود:

[١]. و اغضاء- به كسر همزه و سكون غين، با ضاد ضظغ- به معناى چشم فرو خوابانيدن باشد، و مراد از آن، چشم پوشيدن و عدم تجسس و تفتيش است كه كنايه است از پاپىِ مردمان نشدن و مسامحه و سهل انگارى نمودن.( مترجم)

[٢]. در نسخه ما از ترجمه، عنوان باب وجود ندارد.