«بر تو باد درود خدا، يا درود ما، يا همه درودها، و رحمت خدا و بركت‌هاى او، و آمرزش و خشنودى او»؛ پس اميرالمؤمنين عليه السلام به ايشان فرمود كه: به ما درمگذريد از مانند آنچه فرشتگان به پدر ما ابراهيم عليه السلام گفتند. جز اين نيست كه گفتند: «رَحْمَتُ اللَّهِ وَ بَرَكاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ»[١]؛ يعنى: بخشش خدا و بركت‌هاى او كه عبارت است از زيادتى خيرات، بر شما باد، اى خاندان ابراهيم!».

٣٦٤٧/ ١٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از ابن رئاب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه از تمام تحيّت و درود از براى مقيم‌[٢]، مصافحه است‌[٣]، و تمام تسليم بر مسافر، دست در گردن همديگر كردن است».

٣٦٤٨/ ١٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: مرد را مكروه است كه بگويد: حَيّاكَ اللَّهُ؛ يعنى: «درود گويد خدا تو را، يا تو را زنده بدارد». و بعد از آن، خاموش شود، تا آنكه آن را به سلام تابع سازد» (كه سلام را در پى آن درآورد).

باب در ذكر كسى كه مستحب است او را كه به سلام آغاز كند

٨. باب در ذكر كسى كه مستحب است او را كه به سلام آغاز كند

٣٦٤٩/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از نضر بن سويد، از قاسم بن سليمان، از جراح مدائنى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:

«خُرد بر بزرگ سلام مى‌كند، و رَوَنده بر آنكه نشسته، و كم بر بسيار».

٣٦٥٠/ ٢. على بن ابراهيم، از صالح بن سندى، از جعفر بن بشير، از عنبسة بن مصعب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «كم، بسيار را به سلام آغاز مى‌كنند، و آنكه بر جاى خود آرام دارد، رونده را آغاز مى‌كند، و كسانى كه بر استرها سوارند، كسانى را كه بر الاغ‌ها سوارند آغاز مى‌كنند، و اصحاب اسب‌ها، صاحبان استرها را آغاز مى‌كنند».

٣٦٥١/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از على بن اسباط، از ابن بكير، از بعضى از اصحابش، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه‌

[١]. هود، ٧٣.

[٢]. يعنى: كسى كه در منزل و وطن خود مانده است.( مترجم)

[٣]. يعنى: دست يكديگر را گرفتن.( مترجم)