٣٦٢٥/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد و على بن ابراهيم، از پدرش، هر دو روايت كرده‌اند، از ابن محبوب، از هشام بن سالم، از ابو بصير، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:

«باديه‌نشينى از قبيله تميم به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد و به آن حضرت عرض كرد كه: مرا وصيّت كن و بفرما كه مرا چه بايد كرد؟ پس از جمله آنچه او را وصيّت فرمود، اين بود كه: در نزد مردم اظهار دوستى نما، تا تو را دوست دارند».

٣٦٢٦/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از سماعه، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «خوش‌رفتارى كردن با مردم، سه يك عقل است».

٣٦٢٧/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: سه چيز است كه دوستى مرد را با برادر مسلمانش صافى و پاك مى‌كند: يكى آن كه چون او را ملاقات كند، ملاقات كند او را به شادى و گشاده‌رويى، و ديگر آنكه چون در نزد او بنشيند در مجلسِ نشستن از برايش وسعت دهد، و سيم آنكه او را به دوست‌ترين نام‌ها در نزد خويش بخواند».

٣٦٢٨/ ٤. و به همين اسناد مروى است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: دوستى نمودن در نزد مردم، نصف عقل است».

٣٦٢٩/ ٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از على بن حسّان، از موسى بن بكر، از امام موسى كاظم عليه السلام كه فرمود: «دوستى نمودن در نزد مردم، نصف عقل است».

٣٦٣٠/ ٦. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از حذيفه بن منصور روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر كه دست خود را از مردم باز دارد و به ايشان آزار نرساند، جز اين نيست كه يك دست از ايشان باز مى‌دارد، و ايشان دست‌هاى بسيار از او باز مى‌دارند».

[١]. و تحبّب و تودّد، هر دو به معنى دوستى نمودن است، و شايد كه ذكر هر دو، به جهت ورود آنها باشد در احاديث.( مترجم)