تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٧٠٧
چنين است كه اگر متولّى و متوجّه امور مردمان شويد و حاكم ايشان گرديد) آنكه فساد كنيد و تباهى جوييد در زمين (به اين معنى كه: منع مردمان مىكنند از ايمان، و به حق استهزا و ريشخند مىنمايند، و راهزنى مىكنند و مردم را مىترسانند، و به مؤمنان ضرر مىرسانند، و امثال اينها)، و ببريد از خويشان خويش. آن گروه مفسد و قاطع، آنانند كه خدا ايشان را لعنت كرده (يعنى رانده و از رحمت خود دور كرده). پس ايشان را گردانيده، و ديدههاى ايشان را كور ساخته كه حق را نشوند و نبينند». و آن جناب عز و جل فرموده است كه: «الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ»[١]؛ يعنى: «و آنان كه مىشكنند پيمان خدا را از پس محكم كردن آن به اعتراف و قبول، و مىبرند آنچه را كه خدا امر فرموده به آن، و به آنكه پيوند شود و تباهى مىكنند در زمين، آن گروه، از براى ايشان است لعنت و دورى از رحمت، و از براى ايشان است بدى خانه» (يعنى دوزخ يا بدى عاقبت در دنيا و آخرت). و در سوره بقره فرموده است كه: «الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ»[٢]». و صدر اين آيه با آيه پيش يكى است، و ترجمه تتمّه آن، اين است كه: «آن گروه كه اين صفت دارند، ايشانند زيانكاران در هر دو جهان»[٣].
٣٦٢١/ ٨. چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند، از احمد بن محمد، از موسى بن قاسم كه گفت: شنيدم از محاربى كه روايت مىكرد، از امام جعفر صادق عليه السلام، از پدرانش عليهم السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: سه كساند كه همنشينى كردن با ايشان دلها را مىميراند:
نشستن با مردم پستِ دَنىّ، و سخن كردن با زنان، و نشستن با مالداران».
٣٦٢٢/ ٩. على بن ابراهيم روايت كرده، از پدرش، از بعضى از اصحابش، از ابراهيم بن ابى البلاد، از آنكه او را ذكر كرده و آن را مرفوع ساخته، گفت كه: لقمان عليه السلام به پسرش گفت كه: «اى فرزند دلبند من! نزديك مشو، كه همين نزديكى، بيشتر
[١]. رعد، ٢٥.
[٢]. بقره، ٢٧.
[٣]. و در اين آيه، صريح لفظ لعنت مذكور نيست. و همين حديث با حديث اوّل اين باب، در باب همنشينى با گناهكاران، از كتاب كفر و ايمان مذكور شد.( مترجم)