چنان هستى كه دوست مى‌دارى كه نعمت خدا از برايت مهيّا و آماده باشد، و مروّت و جوانمردى از برايت كامل و تمام شود، و زندگانى از برايت صالح و نيكو باشد، با بندگان و مردمان زبون و پست در كار خود مشاركت مكن؛ زيرا كه اگر تو ايشان را امين دارى، با تو خيانت كنند، و اگر تو را خبرى دهند، به تو دروغ گويند، و اگر در نكبت افتى، تو را فرو گذارند، و اگر تو را وعده دهند، با تو خلف كنند».

٣٦١٩/ ٦. و گفت كه: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «دوستى نيكان با نيكان، ثواب است از براى نيكان، و دوستى نابكاران با نيكان، فضيلت است از براى نيكان، و دشمنى نابكاران با نيكان، زينت است از براى نيكان، و دشمنى نيكان با نابكاران، رسوايى و خوارى است بر نابكاران».

٣٦٢٠/ ٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد و على بن ابراهيم، از پدرش، همه، از عمرو بن عثمان، از محمد بن عذافر، از بعضى از اصحاب خويش، از محمد بن مسلم و ابو حمزه، از امام جعفر صادق عليه السلام، از پدرش كه فرمود: «پدرم حضرت على بن الحسين- صلوات اللَّه عليهم اجمعين- به من فرمود كه: اى فرزند دلبند من! بنگر، و با پنج كس مصاحبت و همزبانى مكن، و در راهى با ايشان رفاقت مكن.

عرض كردم كه: اى پدر بزرگوار! ايشان كيانند؟ فرمود كه: از مصاحبت با دروغگو بپرهيز؛ زيرا كه او به منزله سراب است در فريب دادن، دور را از برايت نزديك مى‌گرداند، و نزديك را از برايت دور مى‌گرداند، و بپرهيز از مصاحبت با فاسق؛ زيرا كه او تو را به يك لقمه يا كمتر از آن مى‌فروشد، و بپرهيز از مصاحبت با بخيل؛ زيرا كه او تو را در مال خود فرو مى‌گذارد و يارى نمى‌كند، در هنگامى كه نهايت احتياج دارى، و در زمانى كه از هر وقتى به سوى آن محتاج‌تر باشى، و بپرهيز از مصاحبت با احمق؛ زيرا كه او مى‌خواهد كه به تو نفع رساند، و تو را ضرر مى‌رساند، و بپرهيز از مصاحبت با آنكه رحِم خود را قطع مى‌كند؛ زيرا كه من او را در كتاب خداى عز و جل ملعون يافتم، در سه جا. خداى عز و جل فرموده است كه: «فَهَلْ عَسَيْتُمْ إِنْ تَوَلَّيْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَ تُقَطِّعُوا أَرْحامَكُمْ* أُولئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فَأَصَمَّهُمْ وَ أَعْمى‌ أَبْصارَهُمْ»[١]؛ يعنى: «پس آيا متوقّع است از شما، اى اهل نفاق! (و مراد اين است كه: البتّه‌

[١]. محمد، ٢٢ و ٢٣.