٢٦١٨/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن فضّال، از ابو المغراء، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «از نشانه‌هاى شرك شيطان كه در آن شك نمى‌شود، آن است كه كسى بسيار زشتگو باشد، و پروا نداشته باشد از آنچه گويد، و از آنچه در حقّ او گفته شود».

٢٦١٩/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا عليه السلام فرمود كه: چون مردى را ببينيد كه باك نداشته باشد از آنچه گويد، و از آنچه در حقّ او گفته شود، بدانيد كه فرزند زنا (يعنى حرام‌زاده) يا شرك شيطان است».

٢٦٢٠/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از عمر بن اذينه، از ابان بن ابى عيّاش، از سليم بن قيس، از اميرالمؤمنين عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه خدا بهشت را حرام گردانيده است بر هر كسى كه به غايت ناسزا و زشتگو و بى‌شرم باشد، و پروا نكند از آنچه گويد، و نه از آنچه در شأن او گفته شود؛ زيرا كه تو اگر او را تفتيش و تفحّص كنى، نخواهى يافت او را، مگر فرزند زنا يا شرك شيطان. به آن حضرت عرض شد كه: يا رسول اللَّه! آيا در ميان مردمان كسى هست كه شرك شيطان باشد؟ رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: آيا قول خداى عز و جل را نمى‌خوانى كه مى‌فرمايد:

«وَ شارِكْهُمْ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ»[١]؛ يعنى: اى شيطان! شركت نما با ايشان در باب مال‌ها و فرزندان ايشان». فرمود كه: «مردى از دانشمندى پرسيد كه آيا در ميان مردمان كسى هست‌

[١]. اسرا، ٦٤.