است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از حال آن شخص كه قرآن را مى‌خواند، پس آن را فراموش مى‌كند. بعد از آن، مى‌خواند و آن را فراموش مى‌كند. آيا در اين باب بر او حرجى و گناهى هست؟ فرمود: «نه».

٣٥٩٤/ ٢٦. على، از پدرش، از نضر بن سويد، از قاسم بن سليمان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «پدرم عليه السلام به من فرمود ...» تا آخر آنچه در روايت سابقه گذشت.

٣٥٩٥/ ٢٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد و محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، هر دو، از ابن محبوب، از جميل، از سدير، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «سوره ملك مانعه است كه منع مى‌كند از عذاب قبر، و اين سوره در تورات سوره ملك نوشته شده است. و هر كه در شب آن را بخواند، به حقيقت كه بسيار عبادت و تلاوت كرده، و نيكى و خوشى به جا آورده است، و از جمله غافلان نوشته نشود. و به درستى كه من بعد از نماز خفتن با آن ركوع مى‌كنم (يعنى آن را در نماز وتيره مى‌خوانم)، و حال آنكه من نشسته‌ام. و به درستى كه پدرم عليه السلام در هر روز و هر شب اين سوره را مى‌خواند. و هر كه اين سوره را بخواند، چون ناكر و نكير در قبرش بر او داخل شوند از جانب پاى‌هايش، هر يك از پاى‌هايش به ايشان گويد كه: شما را از جانب من راهى نيست، به حقيقت كه اين بنده در هر روز و هر شب بر روى من مى‌ايستاد و سوره ملك را مى‌خواند، و چون از جانب شكمش به نزد او آيند، به ايشان مى‌گويد كه: شما را از جانب من راهى نيست، به حقيقت كه اين بنده سوره ملك را در من جا داده بود، و چون از جانب زبانش به نزد او آيند، به ايشان گويد كه:

شما را از جانب من راهى نيست، به حقيقت كه اين بنده در هر روز و هر شب سوره ملك را به واسطه من مى‌خواند».

٣٥٩٦/ ٢٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از عبداللَّه بن فرقد و معلّى بن خنيس روايت كرده است كه گفتند: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام بوديم و ربيعه راى كه فقيه اهل مدينه بود با ما بود. پس فضل قرآن را ذكر كرديم. حضرت صادق عليه السلام فرمود كه:

«اگر ابن‌مسعود به وضعى كه ما مى‌خوانيم، نخواند، گمراه است». ربيعه عرض كرد كه: