٣٥٨٨/ ٢٠. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از ابان بن ميمون قدّاح روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام به من فرمود كه: «بخوان». عرض كردم كه: چه چيز بخوانم؟ فرمود كه: «از سوره نهم». راوى مى‌گويد كه: پس شروع كردم كه اين سوره را طلب كنم تا بدانم كه كدام سوره است يا در كجا است. فرمود كه: «از سوره يونس بخوان». پس من اين را خواندم كه: «لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنى‌ وَ زِيادَةٌ وَ لا يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَ لا ذِلَّةٌ»[٢]. فرمود كه:

«تو را بس است»، و فرمود كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: من تعجّب مى‌كنم كه چگونه پير نمى‌شوم چون قرآن را مى‌خوانم». و ترجمه آيه اين است كه: «از براى آنان كه نيكى كردند (يعنى ايمان آوردند و عمل صالح كردند، و از نواهى دورى نمودند و راه حق [را] از دست ندادند) مثوبت [/ پاداش‌] نيكو يا نيكوتر است (كه آن نِعَم دارالسّلام‌[٣] است) و افزونى از پاداش كه به طريق كرامت عطا فرمايد، و نپوشد روى‌هاى ايشان را گردى و غبارى و نه خوارى» (يعنى روى‌هاى ايشان با كمال طراوت و نهايتِ نِضارت [/ خرمى‌] باشد، و اثر خوارى و مذلّت بر [چهره و] بشره ايشان نباشد).

٣٥٨٩/ ٢١. على بن محمد، از صالح بن ابى حمّاد، از حجّال، از آنكه او را ذكر كرده، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ»[٤]. فرمود كه: «زبان‌ها را قطع مى‌كند و زبان‌ها آن را قطع نمى‌كنند»[٥].

٣٥٩٠/ ٢٢. احمد بن محمد بن احمد، از محمد بن احمد نهدى، از محمد بن وليد، از ابان، از عامر بن عبداللَّه بن جذاعه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود كه: «هيچ بنده‌اى نيست كه آخر سُوره كهف (يعنى‌ «قُلْ إِنَّما»[٦] تا آخر سوره) را بخواند، مگر آنكه بيدار

[١]. شورا، ٥٣.

[٢]. يونس، ٢٦.

[٣]. يعنى نعمت‌هاى جاويد بهشت.

[٤]. شعرا، ١٩٥.

[٥]. يا لغت‌ها را بيان مى‌كنند و لغت‌ها آن را بيان نمى‌كنند، چنان كه در لوامع التّنزيل بيان كرده‌ام. و ترجمه آيه آن‌كه:« پروردگار عالميان قرآن را فرو فرستاده بر دل تو، به واسطه جبرئيل عليه السلام، به زبان عربىّ هويدا و واضح المعنى.( مترجم)

[٦]. كهف، ١١٠.