آنكه خداى عز و جل از او دور گردانيده هر ديوانگى يا مرض‌هايى را كه عارض كودكان مى‌شود، و استسقا و فساد معده و غلبه خون، هميشه، مادامى كه اين را عادت داشته باشد (يا او را به اين عادت دهند و آشنا كنند)، تا آنكه پيرى به او برسد. پس اگر خود را بر اين تعهّد دهد و بر اين مداومت كند، يا او را تعهّد و مداومت دهند، در حفظ خدا باشد، تا روزى كه خداى عز و جل جانش را بگيرد».

٣٥٦٢/ ١٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حسين بن احمد منقرى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از حضرت امام موسى عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر كه به آيه‌اى از قرآن پناه برده از شرّ دشمنان، اگر از مشرق تا مغرب دشمنش باشند، از شرّ ايشان كفايت شود و ايمن گردد، هرگاه با يقين باشد».

٣٥٦٣/ ١٩. حسين بن محمد، از احمد بن اسحاق و على بن ابراهيم، از پدرش، هر دو روايت كرده‌اند، از بكر بن محمد ازدى، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه در باب عُوذه و افسون از بلاها فرمود كه: «سبوى نويى را مى‌گيرى و آب در آن قرار مى‌دهى. بعد از آن، سى‌مرتبه سوره‌ «إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ» را بر آن مى‌خوانى. پس آن سبو را مى‌آويزى و از آن مى‌آشامى و از آن وضو مى‌سازى، و (پيش از آنكه آبش تمام شود) آب بر روى آن مى‌ريزى، انشاء اللَّه تعالى».

٣٥٦٤/ ٢٠. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از ادريس حارثى، از محمد بن سنان، از مفضّل بن عمر كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «اى مفضّل! از همه مردمان خود را حفظ كن، به خواندن‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» و به خواندن سوره‌ «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ»، و آن را از طرف راست و از طرف چپ و از پيش رو و از پشت سر و از بالاى سر و از زير پاى خويش بخوان (يعنى در هر مرتبه كه اين سوره را مى‌خوانى، رو به يكى از اين شش جهت كن)، و چون بر سلطان ستمكارى داخل شوى، در هنگامى كه به سوى او نظر مى‌كنى، سه مرتبه آن را بخوان، و در هر مرتبه به دست چپ خويش انگشتى را عقد كن و آنها را چنين نگاه دار، و از آنها مفارقت مكن، تا آنكه از نزد او بيرون آيى».

٣٥٦٥/ ٢١. محمد بن يحيى، از عبد الرحمان بن جعفر، از سيّارى، از محمد بن بكر، از ابو الجارود، از اصبغ بن نباته، از اميرالمؤمنين- صلوات اللَّه عليه- روايت كرده است كه فرمود: «به حق آن كسى كه محمد صلى الله عليه و آله را به راستى فرستاده و خاندانش را گرامى داشته، كه‌