٣٥٢٢/ ٤. على بن محمد، از ابن جمهور، از محمد بن عمرو بن مسعده، از حسن بن راشد، از جدّش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «خواندن قرآن در مصحف، عذاب را از پدر و مادر سبك مى‌گرداند، و اگرچه كافر باشند».

٣٥٢٣/ ٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از يحيى بن مبارك، از عبداللَّه بن جبله، از معاويه بن وهب، از اسحاق بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: فداى تو گردم! من قرآن را در حفظ دارم، و بدون نوشته و نظر در آن، مى‌توانم كه آن را بخوانم؛ پس آيا آن را از بَر و در حفظ بخوانم، بدون نوشته‌[٢]، بهتر است يا در مصحف نظر كنم؟ به من فرمود: «نه، بلكه آن را بخوان و در مصحف نظر كن، كه آن بهتر است. آيا ندانسته‌اى كه نظر كردن در قرآن عبادت است؟».

باب در ترتيل قرآن به آواز خوش‌

٨. باب در ترتيل قرآن به آواز خوش‌[٣]

٣٥٢٤/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از على بن معبد، از واصل بن سليمان، از عبد اللَّه بن سليمان روايت كرده است كه گفت: از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم از معنى قول خداى عز و جل: «وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا»[٤]، كه ترجمه ظاهرش اين است كه: «ترتيل كن قرآن را، ترتيل كردنى كامل». راوى مى‌گويد كه: حضرت فرمود كه: «اميرالمؤمنين- صلوات اللَّه عليه- فرموده كه: آن را خوب بيان كن و حروف آن را ظاهر گردان، و آن را تند مخوان، مانند تند خواندن شعر (و به نحوى كه عربان شعر را مى‌خوانند، يا حروف آن را بسيار متّصل به يكديگر مگردان، مانند اتّصال موى به يكديگر)، و آن را از هم مپاش و پراكنده مكن، مانند

[١]. و بعضى در ترجمه اين حديث گفته‌اند كه: مصحف آويخته. و معنى مصحف در بسته اين است كه آن را نگشايند و از روى آن تلاوت ننمايند؛ خواه از بَر قرآن بخوانند، و خواه نخوانند.( مترجم)

[٢]. بدون نوشته، كنايه از پشت دل است.( مترجم)

[٣]. و ترتيل، در لغت به معنى آشكارا خواندن است، و مراد از آن، به تأنّى و شمرده خواندن، و حروف آن را در وقت تلاوت روشن كردن است، چنان كه شنونده حروف آن را تواند شمرد. و تفصيل اين مطلب در لوامع التّنزيل مذكور است.( مترجم)

[٤]. مزمل، ٤.