سيابه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر كه در باب قرآن بر او سخت گرفته شود (كه ياد گرفتن آن بر او دشوار باشد)، او را دو اجر باشد، و هر كه بر او آسان گردانيده شود (كه ياد گرفتن آن بر او دشوار نباشد و بى‌زحمت ياد گيرد)، با اوّلين خواهد بود» (يعنى آنان كه به سوى ايمان پيشى گرفته‌اند).

٣٥٠٠/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از احمد بن محمد، از سليم فرّاء، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «سزاوار است مؤمن را كه نميرد، تا آنكه قرآن را ياد گيرد، يا در كار ياد گرفتن آن باشد».

باب عذاب كسى كه قرآن را حفظ كرده و بعد از آن فراموش نموده‌

٣. باب عذاب كسى كه قرآن را حفظ كرده و بعد از آن فراموش نموده‌

٣٥٠١/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد و ابو على اشعرى، از محمد بن عبد الجبّار، هر دو، از ابن فضّال، از ابو اسحاق ثعلبه بن ميمون، از يعقوب احمر كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: فداى تو گردم! به درستى كه من قرآن را خوانده بودم. بعد از آن، از من رها شد و آن را فراموش كردم. پس خداى عز و جل را بخوان و دعا كن كه خدا آن را به من تعليم فرمايد.

يعقوب گفت كه: گويا آن حضرت به جهت اين امر فزع نمود و ترسيد، و فرمود كه: «خدا آن را به تو و ما، همه تعليم فرمايد»، و گفت كه: ما مقدار ده نفر بوديم. بعد از آن، فرمود كه:

«سوره قرآن با شخصى مى‌باشد (يعنى آن را مى‌داند)، و حال آنكه آن سوره را خوانده. بعد از آن، آن را فراموش نموده. پس آن سوره در روز قيامت به نزد او مى‌آيد، در بهترين صورتى، و بر او سلام مى‌كند. پس آن شخص مى‌گويد كه: تو كيستى؟ مى‌گويد كه: من فلان سوره‌ام؛ پس اگر به من چنگ در زده بودى و مرا از دست نمى‌دادى و فراموش نمى‌كردى و به من عمل مى‌نمودى، تو را در اين درجه فرود مى‌آوردم. پس بر شما باد به قرآن و مستمسّك شدن به آن».

بعد از آن فرمود: «به درستى كه از جمله مردمان كسى هست كه قرآن را مى‌خواند، از براى آنكه گفته شود كه فلانى قارى است، و از جمله ايشان كسى هست كه قرآن را مى‌خواند، از براى آنكه به آن، دنيا را طلب كند، و در اين دو طايفه هيچ خوبى نيست، و از جمله ايشان كسى هست كه قرآن را مى‌خواند، از براى آنكه به آن منتفع شود در نماز، در شب و روز خويش».