فرمود: «امّا آنكه ايمان به او عطا شده و قرآن به او عطا نشده است، داستانش چون داستان خرما است كه مزه آن شيرين است و هيچ بو ندارد، و امّا آنكه قرآن به او عطا شده و ايمان به او عطا نشده، داستانش چون داستان ريحان و مُورْد است كه بوى آن خوش و مزه‌اش تلخ است، و امّا آنكه قرآن و ايمان، هر دو به او عطا شده، داستانش چون داستان ترنج است كه بوى و مزه آن، هر دو خوش است، و امّا كسى كه نه ايمان به او عطا شده و نه قرآن، داستانش چون داستان حنظل است كه مزه‌اش تلخ است و آن را هيچ بويى نيست».

٣٤٩٣/ ٧. على بن ابراهيم، از پدرش و على بن محمد قاسانى، هر دو روايت كرده‌اند، از قاسم بن محمد، از سليمان بن داود، از سفيان بن عيينه، از زهرى كه گفت: به حضرت على بن الحسين عليهما السلام عرض كردم كه: كدام يك از عمل‌ها فاضل‌تر و بهتر است؟ فرمود كه:

«حالّ مرتحل؛ يعنى فرود آينده كوچ‌كننده». عرض كردم كه: حالّ مرتحل چيست؟ فرمود:

«ابتدا كردن قرآن و ختم نمودن آن؛ در هر زمان كه به اوّل آن آيد، در آخر آن كوچ كند».

و فرمود كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه خدا قرآن را به او عطا فرموده باشد، پس چنان بيند كه به مردى عطا شده، بهتر از آنچه به او عطا شده، به تحقيق كه بزرگى را كوچك دانسته، و كوچكى را بزرگ دانسته است»[١].

٣٤٩٤/ ٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن عيسى، از سليمان بن رشيد، از پدرش، از معاويه بن عمّار روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود كه: «هر كه قرآن را بخواند، چنين كسى بى‌نياز است، و هيچ فقرى بعد از آن نيست، و اگر نه، هيچ بى‌نيازى با او نباشد».

٣٤٩٥/ ٩. ابو على اشعرى، از محمد بن عبد الجبّار، از ابن ابى نجران، از ابو جميله، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه:

اى گروه‌هاى قاريان قرآن! از خداى عز و جل بپرهيزيد در آنچه بر شما بار كرده از كتاب خويش،

[١]. بعضى در شرح فقره اين حديث كه در هر زمان كه به اوّل آن آيد، گفته‌اند كه: گويا آن چنين بوده كه در هر زمان كه در اوّل آن حلول كند و فرود آيد، و تصحيف شده، و اين حديث، حديث نبوى است، مگر آنكه در بيان آن عكسى واقع است؛ چه از آن حضرت صلى الله عليه و آله روايت كرده‌اند كه او را سؤال كردند كه: كدام يك از عمل‌ها فاضل‌تر است؟ فرمود كه: حالِّ مرتحل. به آن حضرت عرض شد كه: مراد از اين چيست؟ فرمود كه: خاتم مفتتح؛ يعنى ختم‌كننده ابتداكننده. و شرح اين حديث و آنچه از آن فهميده‌اند، از استحباب خواندن سوره فاتحه، و از اوّل سوره بقره تا هم المفلحون در وقت ختم قرآن، و ردّ آن در لوامع التّنزيل به تفصيل مذكور است.( مترجم)