خانه هدايت، و چراغ‌ها كه تاريكى را مى‌برد. پس بايد كه جولان‌دهنده نظر خود را به جولان درآورد، و ديده‌اش را به جهت روشنى بگشايد؛ زيرا كه تفكّر كردن موجب زندگى دل بينا است، چنان كه طالب نور در تاريكى‌ها به [وسيله‌] روشنى مى‌رود».

٣٤٧٨/ ٦. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از ابو جميله روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «در وصيّت اميرالمؤمنين عليه السلام به اصحاب خود اين بود كه: بدانيد كه در قرآن هدايت است در روز، و نور است در شب تار، با آنچه بوده از زحمت و پريشانى».

٣٤٧٩/ ٧. على، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام، از پدرانش عليهما السلام روايت كرده است كه فرمود: «مردى به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله شكايت نمود از دردى كه در سينه او بود. آن حضرت صلى الله عليه و آله فرمود كه: طلب شفا كن به قرآن و خواندن آن؛ زيرا كه خداى عز و جل مى‌فرمايد كه: «وَشِفآءُ لِما فِى الصُّدُورِ»[١].

٣٤٨٠/ ٨. ابو على اشعرى، از بعضى از اصحاب خويش، از خشّاب روايت كرده كه آن را مرفوع ساخته، گفت كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «نه، به خدا سوگند كه امر امامت و خلافت هرگز به سوى اولاد ابوبكر و عمر برنمى‌گردد، و نه به سوى بنى‌اميّه، و نه در فرزندان طلحه و زبير. و علّت اين، آن است كه ايشان قرآن را انداختند، و سنّت‌ها را باطل ساختند، و احكام الهى را معطّل گذاشتند. و رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: قرآن عين هدايت است از ضلالت، و بيان است از كورى جهالت، و اقاله خواستن (يا دست‌گير) است از لغزش، و نور است از تاريكى، و روشنى است از تازه‌ها كه بدعت‌ها را ظاهر مى‌سازد، و نگاه‌دارنده است از هلاكت، و راهنما است از غوايت، و بيان است از فتنه‌ها، و رساننده است از دنيا به سوى آخرت، و كمال دين شما در آن است، و هيچ‌كس از قرآن عدول نكرد، مگر به سوى آتش دوزخ».

٣٤٨١/ ٩. حميد بن زياد، از حسن بن محمد، از وهيب بن حفص، از ابو بصير روايت‌

[١]. يونس، ٥٧. ترجمه تمام آيه اين است كه:« اى گروه مردمان! به حقيقت كه آمد شما را پندى از جانب پروردگار شما، و صحّت و دوايى از براى آنچه در سينه‌هاى شما است، و راه‌نمونى به سوى حق، و رحمتى از براى گرويدگان». يعنى قرآن كه نازل شده است از براى مردمان، جامع جميع اين صفات مذكوره است، و معلوم است كه چنين كلامى عين هدايت و محض رحمت خواهد بود.( مترجم)