حضرت فرمود: «بعد از آن، درمى‌گذرد، تا مى‌آيد بر سر صف شهيدان دريا، در صورت شهيدى؛ پس شهيدان دريا به سوى آن نظر مى‌كنند و تعجّب ايشان بسيار مى‌شود و مى‌گويند:

به درستى كه اينك از جمله شهيدان دريا است كه ما او را به علامت و صفتش مى‌شناسيم، مگر آنكه آن جزيره‌اى كه او در آن به شهادت رسيده، هول و ترسش از جزيره‌اى كه ما در آن شهيد شده‌ايم بزرگ‌تر بوده، پس از اينجا و از اين راه، به او عطا شده از زيبايى و جمال و نور، آنچه به ما عطا نشده است.

بعد از آن، در مى‌گذرد، تا به نزد صف پيغمبران و رسولان مى‌آيد، در صورت پيغمبرى مرسل؛ پس پيغمبران و رسولان به سوى آن نظر مى‌كنند و تعجّب ايشان از براى آن سخت مى‌شود و مى‌گويند كه: لاالهَ الّا اللَّهُ الْحَليمُ الْكَريمُ. به درستى كه اينك، هر آينه پيغمبرى است مرسل كه ما او را به صفت و علامتش مى‌شناسيم، مگر آنكه فضل بسيارى به او عطا شده است».

حضرت فرمود: «پس جمع مى‌شوند و به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌آيند، و از آن حضرت سؤال مى‌كنند و مى‌گويند كه: يا محمد! اينك، كيست؟ به ايشان مى‌فرمايد كه: آيا او را نمى‌شناسيد؟ عرض مى‌كنند كه: ما او را نمى‌شناسيم، امّا اينك، از جمله كسانى است كه خداى عز و جل بر ايشان خشم نفرموده است. رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد كه: اينك، حجّت خدا است بر خلقش؛ پس سلام مى‌كند.

بعد از آن، درمى‌گذرد، تا بر سر صف فرشتگان مى‌آيد، در صورت فرشته‌اى مقرّب؛ پس فرشتگان به سوى آن نظر مى‌كنند، و تعجّب ايشان سخت مى‌شود، و آن بر ايشان بزرگ مى‌گردد، به جهت آنچه از فضلش ديده‌اند، و مى‌گويند: پروردگار ما، بلند و برتر است، و پاك و پاكيزه از همه نقائص. به درستى كه اين بنده از جمله فرشتگان است كه ما او را به صفت و علامتش مى‌شناسيم، مگر آنكه او از همه فرشتگان به سوى خداى عز و جل نزديك‌تر است از روى مقام و منزلت، پس از اينجا و از اين راه، به او در پوشانيده شده است از نور و جمال، آنچه به ما درپوشانيده نشده.

بعد از آن، درمى‌گذرد، تا به سوى حضرت ربّ العزّة- تبارك و تعالى- منتهى مى‌شود.