تَسْتَبْدِلْ بِي غَيْرِي؛ خداوندا! وسعت ده بر من در روزى من، و بكش از براى من در عمر من [و آن را دراز كن‌]، و بيامرز از براى من گناه، و بگردان مرا از كسانى كه انتقام مى‌كشى به او از براى دين خود، و بدل نكن به من غير من».

٣٤٦٥/ ٢٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از يعقوب بن شعيب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت مى‌فرمود: «يَا مَنْ يَشْكُرُ الْيَسِيرَ، وَ يَعْفُو عَنِ الْكَثِيرِ، وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ، اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي ذَهَبَتْ لَذَّتُهَا، وَ بَقِيَتْ تَبِعَتُهَا؛ اى كسى كه مزد مى‌دهد كار اندك را با بسيار و او است آمرزگار مهربان، بيامرز از برايم گناهان را كه رفته است خوشى آنها، و مانده است عقوبت و دنباله آنها».

٣٤٦٦/ ٢٩. و به همين اسناد، از يعقوب بن شعيب، از امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه گفت: از جمله دعاى آن حضرت اين بود كه مى‌فرمود: «يَا نُورُ يَا قُدُّوسُ ... وَ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تَرُدُّ غَيْثَ السَّمَاءِ؛ اى نور! اى به غايت پاكيزه! اى پيش‌تر پيشينيان! و اى پس‌تر پسينيان! اى بخشاينده! اى مهربان! بيامرز از برايم گناهانى را كه تغيير مى‌دهد نعمت‌ها را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه فرود مى‌آورد عقوبت‌ها را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه مى‌درد پرده‌هاى عصمت را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه فرود مى‌آورد زحمت را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه يارى مى‌دهد دشمنان را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه مى‌شتاباند نيستى را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه مى‌برد اميد را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه تاريك مى‌كند هوا را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه برمى‌دارد پوشش را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه برمى‌گرداند دعا را، و بيامرز از برايم گناهانى را كه برمى‌گرداند باران آسمان را».

٣٤٦٧/ ٣٠. از او، از محمد بن سنان، از يعقوب بن شعيب، از امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه: «يَا عُدَّتِي فِي كُرْبَتِي، وَ يَا صَاحِبِي فِي شِدَّتِي، وَ يَا وَلِيِّي فِي نِعْمَتِي، وَ يَا غِيَاثِي فِي رَغْبَتِي؛ «اى سبب آماده من در اندوه من! و اى يار من در سختى من! و اى اختياردار من در نعمت من! و اى فريادرس من در رغبت من!»، و گفت كه: از جمله دعاى اميرالمؤمنين عليه السلام اين بود: اللَّهُمَّ كَتَبْتَ الْآثَارَ ... وَ رَغْبَتِي فِيهَا يَا رَحْمَانُ؛ خداوندا! نوشته‌اى اثرها را، و دانسته‌اى خبرها را، و مطّلع شده‌اى بر رازها. پس مانع شده‌اى در ميان آدميان ودل‌ها. پس راز در نزد تو آشكار است، و دل‌ها به سوى تو رسيده‌شده، و جز اين نيست كه فرمان تو به چيزى، چون خواسته‌