اى بزرگ عطا! اى آغازكننده هر نعمتى پيش از سزاوارى آن! اى پروردگار من! اى بزرگ من! اى آقاى من! اى پايان من! اى فريادرس من! صلوات فرست بر محمد و آل محمد، و سؤال [درخواست‌] مى‌كنم از تو كه قرار ندهى مرا در آتش»، بعد از آن، سؤال مى‌كنى آنچه از برايت ظاهر شد».

٣٤٤٢/ ٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابو عبداللَّه برقى و ابو طالب، از بكر بن محمد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «اللَّهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِي ... وَ لَكَ الْمَنُّ فَاضِلًا؛ خداوندا! تو معتمد منى در هر اندوهى، و تو اميد منى در هر سختى، و تو از براى من در هر كارى كه فرود آمده بر من، معتمد و آماده شده، چه بسيار از گرفتارى ها كه ناتوان است از آن دل و كم باشد در آن چاره، و جدا مى‌شود از آن خويش، و شادى مى‌كند به آن دشمن، و مانده مى‌كند مرا در آن كارها، فرود آورده‌ام آن را بر تو، و گله كرده‌ام آن را به سوى تو، در حالتى كه روى‌گردان بوده‌ام از هر كه غير تو. پس پرده آن را برداشته‌اى و كفايت كرده‌اى از من، آن را. پس تويى صاحب اختيار نعمت، و صاحب هر حاجت، و پايان هر رغبت. پس تو را است ستايش بسيار، و تو را است منّت عطا افزون آمده».

٣٤٤٣/ ٦. از او، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از ابان بن عيسى، از عبد اللَّه قمى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «بگو كه: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِجَلَالِكَ وَ جَمَالِكَ وَ كَرَمِكَ أَنْ تَفْعَلَ بِي كَذَا وَ كَذَا؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى‌كنم تو را به بزرگوارى تو، و زيب و بخشش تو، كه بكنى با من چنين و چنين».

٣٤٤٤/ ٧. از او، از ابن محبوب، از فضل بن يونس، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت است كه گفت: حضرت به من فرمود كه: «بسيار بگو كه: لَاتَجْعَلْنِي مِنَ الْمُعَارِينَ، وَ لَاتُخْرِجْنِي مِنَ التَّقْصِيرِ». راوى مى‌گويد كه: عرض كردم: امّا معارين را شناخته‌ام (و مى‌دانم كه ايشان آنانند كه ايمان و دين در دل‌هاى ايشان قرار نگرفته. پس گويا كه آن در نزد ايشان به عاريه سپرده شده، كه چند روزى به جهت مصلحتى به ايشان مى‌سپارند، و در روزى از ايشان مى‌گيرند)، پس بفرما كه معنى اينكه مرا از تقصير و كوتاهى بيرون مبر، چيست؟ فرمود: «هر عملى كه آن را به جا مى‌آورى، در حالتى كه خداى عز و جل را به آن اراده دارى و رضاى او را مى‌خواهى، در آن، در نزد خود مقصّر باش؛ زيرا كه همه مردمان در اعمال خويش، در ميان خود و