وضو بساز و بايست به سوى نمازى كه آن را به جا مى‌آورى- يعنى نماز شب-، و چون در سجده آخر در دو ركعت اوّل باشى، بگو و حال آنكه تو در سجده باشى كه: يَا عَلِيُّ يَا عَظِيمُ ... وَأَذْهِبْ عَنِّي هذَا الْوَجَعَ؛ «اى بلندمرتبه! اى بزرگ! اى بخشاينده! اى مهربان! اى شنونده دعاها! اى بخشنده خوبى‌ها! صلوات فرست بر محمد و آل محمد، و ببخش به من از خوبى دنيا و آخرت، آن‌چه را كه تو سزاوار آنى، و بگردان از من از بدى دنيا و آخرت، آن‌چه را كه تو سزاوار آنى، و ببر از من اين درد را»، و آن درد را نام مى‌برى: فَإِنَّهُ قَدْ غَاظَنِي وَأَحْزَنَنِي؛ «پس به درستى كه آن به خشم آورده مرا و اندوهناك ساخته مرا»، و در دعا الحاح و اصرار كن».

راوى مى‌گويد كه: به كوفه نرسيده بودم كه خدا همه آن ناخوشى را از من برد و شفا يافتم‌[١].

٣٤٠٦/ ٥. على بن ابراهيم روايت كرده، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد، از محمد بن اسماعيل و هر دو، از حنان بن سدير، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:

«چون كسى را ببينى كه بلا به او مستمر شده، بگو كه: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي عَافَانِي مِمَّا ابْتَلَاكَ بِهِ، وَفَضَّلَنِي عَلَيْكَ، وَعَلى‌ كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقَ؛ «ستايش مر خدا را است كه عافيت داده مرا از آن‌چه آزموده تو را، و زيادتى داده مرا بر تو، و بر بسيارى از آنكه آفريده»، و اين را به او مشنوان».

٣٤٠٧/ ٦. محمد بن يحيى، از بعضى از اصحاب خويش، از محمد بن عيسى، از داود بن زُربىّ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «دست خود را بر موضعى كه درد در آن است مى‌گذارى و سه مرتبه مى‌گويى كه: اللَّهُ اللَّهُ رَبِّي حَقّاً لَاأُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً، اللَّهُمَّ أَنْتَ لَهَا وَلِكُلِّ عَظِيمَةٍ، فَفَرِّجْهَا عَنِّي؛ خدا، خدا، پروردگار من است از روى راستى. شريك نمى‌گردانم به او چيزى را. خداوندا! تو از براى آن و از براى هر بزرگى هستى؛ پس ببر آن را از من».

٣٤٠٨/ ٧. از او، از محمد بن عيسى، از داود، از مفضّل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه: «از براى همه دردها مى‌گويى كه: بِسْمِ اللَّهِ وَبِاللَّهِ، كَمْ مِنْ نِعْمَةٍ لِلَّهِ فِي عِرْقٍ سَاكِنٍ وَغَيْرِ سَاكِنٍ، عَلى‌ عَبْدٍ شَاكِرٍ وَغَيْرِ شَاكِرٍ؛ «به نام خدا و به خدا. بسيارى از نعمت خدا را است در رگه‌اى آرميده و غير آرميده، بر بنده‌اى شكر كننده و غير شكر كننده»، و ريش خود را به دست راست خود مى‌گيرى بعد از نماز فريضه و سه مرتبه مى‌گويى كه: اللَّهُمَّ فَرِّجْ عَنِّي كُرْبَتِي، وَعَجِّلْ عَافِيَتِي، وَاكْشِفْ ضُرِّي؛ «خداوندا! ببر از من اندوه مرا، و شتاب ده عافيت مرا، و بردار سختى‌

[١]. همين حديث، در كتاب ايمان و كفر مذكور شد، با تفاوتى كه در دعا است با شرح آن.( مترجم)