بر من، آن‌چه را كه آن نيكوترين خوى تو است در نزد من. پس به حقيقت كه ناتوان شد توانايى من، و كم شد چاره من، و بريده شد از آفريدگانت اميد من، و نماند، مگر اميد تو، و توكل من بر تو، و توانايى تو بر من. اى پروردگار! آنكه رحم كنى بر من و عافيت دهى مرا، چون توانايى تو است بر من، و عذاب كنى مرا و بيازمايى مرا. خداى من! ياد نعمت‌هاى تو شاد مى‌كند مرا، و اميد از براى انعام تو تقويت مى‌دهد مرا، و تهى نبوده‌ام از نعمت تو از آن زمان كه آفريده‌اى مرا، و تويى پروردگار من و آقاى من و پناهگاه من و پناه من، و نگاه دار از براى من، و بازدارنده از من، و مهربان به من، و پابنده‌اى به روزى من، و در قضاى تو و قدر تو است همه آن‌چه من در آنم. پس بايد مى‌باشد، اى بزرگ من و آقاى من! در آن‌چه حكم نموده‌اى و تقدير فرموده‌اى و واجب ساخته‌اى، شتابانيدن خلاصى من، از آن‌چه من در آنم، همه آن، و عافيت از براى من. به درستى كه من نمى‌يابم از براى دفع آن، يكى را غير از تو، و اعتماد ندارم در آن، مگر بر تو. پس باش اى صاحب بزرگوارى و نوازش! در نزد خوبى گمانم به تو، و اميدم از براى تو، و رحم كن زارى مرا، و فروتنى من، و ناتوانى ستون مرا، و منّت گذار به آن بر من، و بر هر خواننده‌اى كه خوانده است تو را اى مهربان‌تر از مهربانان! و صلوات فرستد خدا بر محمد و آل او».

٣٣٨٧/ ٩. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از على بن اسباط، از اسماعيل بن يسار، از بعضى از كسانى كه او را روايت كرده‌اند گفت كه: گفت: «چون امرى به تو رسد، در سجده خود بگو كه: يَا جَبْرَئِيلُ يَا مُحَمَّدُ، يَا جَبْرَئِيلُ يَا مُحَمَّدُ؛ «اى جبرئيل! اى محمد! اى جبرئيل! اى محمد!»، و اين را مكرّر مى‌كنى و مى‌گويى: اكْفِيَانِي مَا أَنَا فِيهِ؛ فَإِنَّكُمَا كَافِيَانِ، وَاحْفَظَانِي بِإِذْنِ اللَّهِ؛ فَإِنَّكُمَا حَافِظَانِ‌[١]؛ كفايت كنيد از من آن‌چه را كه من در آنم، پس به درستى كه شما كفايت‌كننده‌هاى منيد. و نگاه داريد مرا به رخصت خدا، پس به درستى كه شما نگاه‌داران منيد».[٢]

٣٣٨٨/ ١٠. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از محمد بن اعين، از بشر يا بشير بن مسلمه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «حضرت على بن الحسين عليه السلام مى‌فرمود كه: باك ندارم چون اين كلمات را بگويم، اگر انس و جن بر من اجتماع‌

[١]. در نسخه مطابق برخى از نسخه‌هاى كافى آمده:« حافظاى» و تغيير مطابق كافى مصحّح مى‌باشد.

[٢]. و در بعضى از نسخ كافى،« كافيانى و حافظانى»، با نون است و آن مخالف قياس عربيّت است.( مترجم)