ايشان بر ديگرى غالب شود، بايد كه مظلوم به سوى صاحب خود برگردد، تا آنكه به صاحب خويش بگويد كه: اى برادر من! من ظالم و ستمكارم، تا جدايى و دورى ميان او و صاحبش بريده شود؛ زيرا كه خداى عز و جل حاكمى است عادل، كه داد مظلوم را از ظالم مى‌ستاند».

٢٧٠٩/ ٢. على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش و محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان، از ابن ابى عمير، از هشام بن حكم، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بايد هجرتى در بالاى سه روز نباشد» (يعنى سه روز و بيشتر).

٢٧١٠/ ٣. حميد بن زياد، از حسن بن محمد بن سماعه، از وهيب بن حفص، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از مردى كه از صاحبان خويشى خود قطع مى‌كند، و مى‌بُرد از آنها كه حق را نمى‌شناسند. فرمود: «سزاوار نباشد او را كه از ايشان ببُرد و قطع رحم كند».

٢٧١١/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از على بن حديد، از عمويش مرازم بن حكيم كه گفت: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام مردى از اصحاب ما بود كه ملقّب بود به شلقان- و مراد از آن، عيسى بن ابى منصور است-. و حضرت او را در نفقه خويش قرار داده بود كه متوجّه اخراجات او مى‌شد، و مرد بدخويى بود و به اين سبب مرازم از او دورى نمود. مرازم مى‌گويد كه: حضرت روزى به من فرمود كه: «اى مرازم! با عيسى سخن مى‌گويى؟» عرض كردم: آرى. فرمود: «درست كردى، هيچ خوبى در دورى و جدايى كردن از يكديگر نيست».

٢٧١٢/ ٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از ابو سعيد قمّاط، از داود بن كثير روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر عليه السلام كه مى‌فرمود: «پدرم عليه السلام فرمود كه: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هيچ دو مسلمانى نيستند كه از يكديگر هجرت كنند، و سه روز درنگ كنند كه با يكديگر آشتى نكنند، مگر آنكه از دين اسلام بيرون باشند، و در ميان ايشان دوستى و ولايت نباشد؛ پس هر يك از اين دو كه پيشى گيرد به سوى سخن گفتن با برادرش، در روز حساب به سوى بهشت پيشى‌گيرنده خواهد بود».

٢٧١٣/ ٦. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابن اذينه، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه شيطان در ميان مؤمنان افساد مى‌كند و ايشان را به هم مى‌اندازد، مادامى كه يكى از ايشان از دين خود برنگردد. پس چون اين را