مى‌فرمود: يَا أَهْلَ التَّقْوى‌ ... قَدْ كَشَفْتَ أَنْوَاعَ الْبَلَايَا عَنِّي؛ اى اهل پرهيزگارى و اى اهل لغزش! اى نيكوكار و اى مهربان! تو مهربان‌ترى به من از پدرم و مادرم و از همه آفريدگان، مرا برگردان با رواشدن حاجتم، در حالتى كه دعايم اجابت شده باشد، رحم شده باشد بر آواز من، به حقيقت برطرف كرده نوع‌هاى زحمت را از من‌[١]».

٣٣٥١/ ٢. على بن ابراهيم روايت كرده، از پدرش و محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان و هر دو، از ابن‌ابى‌عمير، از ابراهيم بن عبدالحميد، از صبّاح بن سيابه، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: حضرت فرمود: «هر كه چون نماز مغرب را به جا آورد، سه مرتبه بگويد: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ، وَلْا يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ غَيْرُهُ؛ «ستايش مر خدايى را است كه مى‌كند آنچه را كه خواهد، و نمى‌كند آنچه را كه مى‌خواهد غير او»، خير و خوبى بسيار به او عطا شود».

٣٣٥٢/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش كه آن را مرفوع ساخته، گفت كه: «بعد از نماز شام و خفتن مى‌گويد: اللَّهُمَّ بِيَدِكَ مَقَادِيرُ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ ... وَنَعِيمٍ لَايَزُولُ؛ خداوندا! به دست تو است اندازه‌هاى شب و روز، و اندازه‌هاى دنيا و آخرت، و اندازه‌هاى مرگ و زندگى، و اندازه‌هاى آفتاب و ماه، و اندازه‌هاى يارى و فرو گذارى، و اندازه‌هاى بى‌نيازى و درويشى. خداوندا! بركت ده از براى من در دين من و دنياى من، و در تن من و كسان من و فرزندان من. خداوندا! باز دار از من فاسقان عرب و عجم، و پرى و آدمى را، و بگردان بازگشت مرا به سوى خوبى، هميشه، و نعمتى كه برطرف نمى‌شود».

٣٣٥٣/ ٤. از او، از بعضى از اصحابش روايت است كه آن را مرفوع ساخته، گفت كه:

«هر كه بعد از هر نماز، سه مرتبه بگويد كه: يَا ذَا الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ، ارْحَمْنِي مِنَ النَّارِ؛ «اى خداوند بزرگوارى و نوازش! رحم كن مرا از آتش»، و حال آنكه ريش خود را به دست راستش گرفته باشد، و دست چپش را بلند كرده، باطن آن به سوى آسمان باشد، بعد از آن بگويد كه: أَجِرْنِي مِنَ الْعَذَابِ الْأَلِيمِ؛ «پناه ده مرا از عذاب دردناك درآورنده»، بعد از آن دستش را از ريشش مؤخّر دارد، و دستش را بلند گرداند، و باطن آن را به سوى آسمان قرار دهد، و بگويد كه:

[١]. نسخه خوشخوان نيست.