تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٤٦٩

نمى‌باشد».

٣٣٤٦/ ١٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن‌فضّال، از حسن بن جهم، از حضرت امام موسى‌كاظم عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «چون از منزلت بيرون آيى، در سفر يا حضر بگو كه: بِسْمِ اللَّهِ، آمَنْتُ بِاللَّهِ، تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ مَا شَاءَ اللَّهُ، لَاحَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ؛ «به نام خدا. ايمان آوردم به خدا، و توكّل كردم بر خدا. آن‌چه خواست خدا، [همان‌] بود.

نيست گرديدنى و نه توانايى، مگر به خدا»؛ زيرا كه شياطين، قائل اين كلام را كه تلقّى مى‌كنند و پيش راه او مى‌آيند، برمى‌گردند. پس فرشتگان بر روى‌هاى ايشان مى‌زنند و مى‌گويند كه:

راه و تسلّط شما بر او چيست، و حال آنكه او خدا را نام برده، و به او ايمان آورده، و بر او توكّل كرده، و مَا شَاءَ اللَّهُ لَاحَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ گفته [است‌]؟».

باب در بيان دعا پيش از نماز

٥١. باب در بيان دعا پيش از نماز

٣٣٤٧/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن نعمان، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه: «اميرالمؤمنين عليه السلام مى‌فرمود:

هر كه اين گفتار را بگويد در وقتى كه به نماز برخيزد، پيش از آنكه به نماز ابتدا كند، با محمد و آل محمد صلى الله عليه و آله باشد: اللَّهُمَّ إِنِّي أَتَوَجَّهُ إِلَيْكَ ... فَإِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ؛ «خداوندا! به درستى كه من رو مى‌آورم به سوى تو به محمد و آل محمد، و پيش بدار ايشان را در پيش روى نمازم، و تقرّب مى‌جويم به ايشان به سوى تو. پس بگردان مرا به واسطه ايشان، صاحب جاه در دنيا و آخرت، و از جمله مقرّبان تو. منّت گذاشتى بر من به شناختى از ايشان. پس ختم كن از برايم به فرمان بردن ايشان، و شناخت ايشان، و دوستى ايشان. پس به درستى كه آن نيك‌بختى است، و ختم كن از برايم به آن. پس به درستى كه تو بر هر چيز توانايى»، پس نماز مى‌كنى و چون از نماز فارغ شوى، مى‌گويى كه: اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي مَعَ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ ... إِنَّكَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ؛ خداوندا! بگردان مرا با محمد و آل محمد در هر عافيت و زحمتى، و بگردان مرا با محمد و آل محمد در هر ماندن‌گاه وبازگشتگاه. خداوندا! بگردان زندگى مرا چون زندگى ايشان، و مردن مرا چون مردن ايشان، و بگردان مرا با ايشان در جاى‌ها همه آن، و جدايى مينداز در ميان من و ايشان. به درستى كه تو بر هر چيزى توانايى».

٣٣٤٨/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از بعضى‌