تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٤٥٩
برمىخاست، مىفرمود: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانِي بَعْدَ مَا أَمَاتَنِي، وَإِلَيْهِ النُّشُورُ؛ ستايش مر خدايى را است كه زنده گردانيده مرا، بعد از آنكه ميرانده بوده مرا، و به سوى او است برخاستن»، و گفت كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هر كه در نزد خواب، سه مرتبه آية الكرسى، و آيهاى كه در سوره آل عمران است؛ يعنى «شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِكَةُ»[١] تا آخر، و آيه سخره (يعنى: «إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ» تا «تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ»[٢] كه در سوره اعراف است)، و آيه حم سجده را يعنى: «سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ» تا «بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطٌ»)[٣] بخواند، دو شيطان بر او موكّل شوند كه او را حفظ كنند از سركشان شياطين؛ خواه آن دو شيطان خواهند، و خواه ابا داشته باشند. و با آن دو شيطان، سى فرشته باشند از جانب خدا، كه خداى عز و جل را حمد كنند، واو را تسبيح و تهليل و تعظيم نمايند (و «الحمدللَّه و سبحان اللَّه و لا اله الا اللَّه و اللَّه اكبر» گويند)، و از آن جناب آمرزش طلبند، تا آن بنده بيدار شود از خواب، و ثواب اين از براى او است».
٣٣٣٣/ ١٧. احمد بن محمد كوفى، از حمدان قلانسى، از محمد بن وليد، از ابان، از عامر بن عبيداللَّه بن جذاعه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هيچكس نيست كه آخر سوره كهف (يعنى: «قُلْ إِنَّما»[٤]، تا آخر سوره را) در نزد خواب بخواند، مگر آنكه بيدار شود در آن ساعتى كه مىخواهد».
٣٣٣٤/ ١٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: هر كه خواهد كه چيزى از شب را برخيزد و خوابگاه خود را فرا گيرد و بخوابد، بايد كه بگويد: اللَّهُمَّ لَاتُؤْمِنِّي مَكْرَكَ، وَلَا تُنْسِنِي ذِكْرَكَ، وَلَا تَجْعَلْنِي مِنَ الْغَافِلِينَ؛ «خداوندا! ايمن مگردان مرا از مكر خود، و فراموشى مده مرا از ياد خود، و مگردان مرا از جمله بىخبران»، مگر آنكه خداى- تعالى- فرشتهاى را بر او بگمارد، كه او را در آن ساعت بيدار كند».
باب در ذكر دعا، چون آدمى از منزلش بيرون رود
٥٠. باب در ذكر دعا، چون آدمى از منزلش بيرون رود
٣٣٣٥/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابنابىعمير، از ابوايّوب خزّاز، از ابوحمزه
[١]. آل عمران، ١٨.
[٢]. اعراف، ٥٤.
[٣]. فصلت، ٥٣ و ٥٤.
[٤]. كهف، ١١٠.