٣٣٢٩/ ١٣. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار و محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان هر دو، از صفوان بن يحيى، از عبدالرحمان بن حجّاج روايت كرده‌اند كه گفت: چون امام جعفر صادق عليه السلام در آخر شب برمى‌خاست، آواز خود را بلند مى‌كرد تا به مردم آن خانه بشنواند، يا آنكه ايشان بشنوند، و مى‌فرمود كه: «اللَّهُمَّ أَعِنِّي عَلى‌ هَوْلِ الْمُطَّلَعِ، وَوَسِّعْ عَلَيَّ ضِيقَ الْمَضْجَعِ، وَارْزُقْنِي خَيْرَ مَا قَبْلَ الْمَوْتِ، وَارْزُقْنِي خَيْرَ مَا بَعْدَ الْمَوْتِ؛ خداوندا! يارى ده مرا از ترس موضع اطّلاع، و فراخى ده بر من تنگى خوابگاه را، و روزى كن مرا خوبى آن‌چه پيش از مردن است، و روزى كن مرا آنچه بعد از مردن است».

٣٣٣٠/ ١٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از بعضى از اصحاب خويش روايت كرده و آن را مرفوع ساخته، گفت كه: «چون خواهى كه بخوابى، مى‌گويى: اللَّهُمَّ إِنْ أَمْسَكْتَ نَفْسِي فَارْحَمْهَا، وَإِنْ أَرْسَلْتَهَا فَاحْفَظْهَا؛ خداوندا! اگر نگاه دارى جان مرا، پس بر آن رحم كن، و اگر رها مى‌كنى، پس نگاه دار آن را».

٣٣٣١/ ١٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن خالد و حسين بن سعيد هر دو، از نضر بن سويد، از يحيى حلبى، از ابواسامه روايت كرده‌اند كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر كه در هنگامى كه خوابگاه خود را فرا مى‌گيرد و مى‌خوابد، صد مرتبه سوره‌ «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ»[١] را بخواند، آن‌چه پيش از آن عمل كرده در پنجاه سال، از برايش آمرزيده شود».

يحيى گفت: پس از سماعه اين را پرسيدم، گفت كه: حديث كرد مرا ابوبصير و گفت كه:

شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه اين را مى‌فرمود، و فرمود كه: «اى ابومحمد! به درستى كه تو اگر اين را تجربه كنى، درست خواهى يافت».

٣٣٣٢/ ١٦. چند نفر از اصحاب ما، از سهل بن زياد و احمد بن محمد هر دو روايت كرده‌اند، از جعفر بن محمد اشعرى، از ابن‌قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله چون به سوى فراش خويش جا مى‌گرفت، مى‌فرمود كه: اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ أحْيَا وَبِاسْمِكَ أَمُوتُ؛ «خداوندا! به نام تو زنده مى‌باشم و به نام تو مى‌ميرم»، و چون از خواب‌

[١]. اخلاص، ١.