٣٢٩٨/ ٢٠. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسين بن سعيد، از عثمان بن عيسى، از على بن ابى‌حمزه، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «چون نماز شام و صبح را به جا آورى، هفت مرتبه بگو: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ، لَاحَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ؛ «به نام خداى بخشاينده مهربان. نيست گرديدنى و نه توانايى، مگر به خداى بلندمرتبه و بزرگ». پس به درستى كه هر كه اين را بگويد، نه خوره به او مى‌رسد و نه پيسى و نه ديوانگى و نه هفتاد نوع از انواع بلا».

و فرمود كه: «چون صبح و شام كنى، دو مرتبه مى‌گويى: الْحَمْدُ لِرَبِّ الصَّبَّاحِ الْحَمْدُ لِفالِقِ الْاصْباحِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى‌ أَذْهَبَ اللَّيْل بِقُدْرَتِهِ وَ جاءَ بالنَّهارِ بِرَحْمَتِهِ وَ نَحْنُ فى‌ عافِيَةٍ؛ «ستايش از براى پروردگار صبح است. ستايش از براى شكافنده عمود صبح. ستايش مر خدايى است كه بُرده است شب را به توانايى خويش و آورده است روز را به مهربانى خويش، و ما در عافيتيم»، و آيةالكرسى، و آخر سوره حشر (كه از «لَوْ أَنْزَلْنا»[١] باشد تا آخر سوره)، و ده آيه از اوّل سوره والصّافّات (كه از اوّل سوره است تا «واصِبٌ»[٢])، مى‌خوانى و مى‌گويى: سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ ... إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ‌؛ پاك و منزه مى‌شمارم پروردگار تو را. پروردگار عزّت از آن‌چه وصف مى‌كنند، و درود بر همه فرستادگان، و ستايش مر خدايى است كه پروردگار عالميان است. پس تسبيح و تنزيه كنيد خدا را در هنگامى كه به شبانگاه درآييد و در هنگامى كه داخل بامداد شويد، و او را است ستايش در آسمان‌ها و زمين و در اطراف روز و در هنگامى كه داخل پيشين مى‌شود. بيرون مى‌آورد زنده را از مرده و بيرون مى‌آورد مرده را از زنده، و زنده مى‌گرداند زمين را بعد از مردنش، و همچنين بيرون آورده مى‌شوند. پاك است از هر بدى و به غايت پاكيزه است. پروردگار فرشتگان و روح. پيشى گرفت رحمتت بر خشمت. نيست خدايى، مگر تو. پاك و منزّه مى‌شمارم تو را. به درستى كه من ستم كردم بر نفس خود، پس بيامرز مرا و رحم كن بر من و باز گرد بر من به قبول توبه. به درستى كه تو، تويى نيك برگردنده به قبول توبه، كه بخشاينده و مهربانى».

[١]. حشر، ٢١.

[٢]. صافات، ٩.