پيچيده شود، تا داخل صبح گردد: أَسْتَوْدِعُ اللَّهَ الْعَلَىَّ ... الْمُتَضَعْضِعَ لِعَظَمَتِهِ كُلُّ شَيْئٍ؛ به امانت مى‌سپارم به خداى برتر بزرگوار بزرگ خودم را، و هر كه‌را كه خواهد مرا كار او. به امانت مى‌سپارم به خدا خودم را، آنكه از او لرزيده و ترسيده شده، كه خوار شونده است به جهت بزرگى او هر چيزى».

٣٢٨٥/ ٧. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد و ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از حجّال، از على بن عقبه و غالب بن عثمان، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود: «چون شام كنى، مى‌گويى: اللَّهُمَّ انى‌ أَسْئَلُكَ عِنْدَ اقْبالِ لَيْلِكَ وَادْبارِ نَهارِكَ وَحُضُورِ صَلَواتِكَ وَأَصْواتِ دُعآئِكَ أَنْ تُصَلِىَّ عَلى مُحَمَّدٍ وَالِ مُحَمَّدٍ؛ «خداوندا! به درستى كه من درمى‌خواهم از تو، در نزد رو آوردن شب تو، و پشت كردن روز تو، و حاضر شدن نمازهاى تو، و آوازهاى خواندن تو، كه صلوات فرستى بر محمد و آل محمد»، و دعا كن به آن‌چه دوست دارى و خواسته باشى».

٣٢٨٦/ ٨. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد اشعرى، از ابن‌قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هيچ روزى نيست كه بر فرزند آدم بيايد، مگر آنكه همان روز به او مى‌گويد كه: اى فرزند آدم! من روزى تازه‌ام و من بر تو گواهم، پس در من خوب بگو و در من خوبى بكن، تا در روز قيامت به آن از برايت گواهى دهم، پس به درستى كه تو بعد از اين هرگز مرا نخواهى ديد». و فرمود كه: «على عليه السلام چون شام مى‌كرد، مى‌فرمود: مَرْحَباً بِاللَّيْلِ الْجَديدِ وَ الْكاتِبِ الشَّهيدِ اكْتُبا عَلَى اسْمِ اللَّهِ تَعالى‌؛ «مرحبا به شب تازه! و خوش‌آمد و مرحبا به نويسنده گواه! بنويسيد بر نام خدا كه والاست»، بعد از آن، خداى- تعالى- را ذكر مى‌نمود و مشغول ياد آن جناب- تعالى- بود».

٣٢٨٧/ ٩. على بن ابراهيم، از پدرش، از صالح بن سندى، از جعفر بن بشير، از عبداللَّه بن بكير، از شهاب بن عبد ربّه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «چون آفتاب متغيّر شود و رنگش بگردد، خداى عز و جل را ذكر كنيد، و اگر با گروهى باشى كه تو را مشغول كنند، برخيز و دعا كن».

٣٢٨٨/ ١٠. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از شريف بن سابق، از فضل بن ابى‌قرّه، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «سه چيز است كه پيغمبران از يكديگر فرا گرفته و از همديگر ميراث برده‌اند از آدم، تا آنكه آنها به‌