٣٢٧٩/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از على اسباط، از غالب بن عبداللَّه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى- تعالى-: «وَ ظِلالُهُمْ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ»[١]، كه فرمود: «مراد از آن دعا است، پيش از طلوع آفتاب و پيش از غروب آن، و آن حاجت، اجابت است»[٢].

٣٢٨٠/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از ابن‌فضّال، از ابوجميله، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «به درستى كه شيطان لشكرهاى خود را پراكنده مى‌كند، از اوّل وقتى كه آفتاب غروب مى‌كند و وقتى كه طلوع مى‌نمايد. پس در اين دو ساعت، بسيار ذكر خداى- تعالى- بكنيد، و از شرّ شيطان و لشكريانش به خدا پناه بريد، و كودكان خود را در اين دو ساعت تعويذ نماييد، كه اين ساعت‌ها، ساعت‌هاى غفلت‌اند».

٣٢٨١/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى و على بن ابراهيم، از پدرش، هر دو، از ابن‌ابى‌عمير، از حسن بن عطيّه، از رزين صاحب انماط، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده‌اند كه فرمود: «هر كه بگويد كه: اللَّهُمَّ انّى‌ أُشْهِدُكَ ... وَأَبْرَءُ مِنْ فُلانٍ وَفُلانٍ وَفُلانٍ؛ «خداوندا! به درستى كه من گواه مى‌گردانم تو را و گواه مى‌گردانم فرشتگان تو را، كه نزديك‌گردانيده شدگانند، و بردارندگان عرش تو را، كه برگزيده‌اند، كه تو، تويى خدا. نيست خدايى، مگر تو و مهربان و بخشاينده، و اينكه محمد بنده تو و فرستاده تو است، و اينكه محمد، پسر حسن، پيشواى من و اختياردار من است، و اينكه پدرش فرستاده خدا.

رحمت فرستد خدا بر او و آل او و على و حسن و حسين و على، پسر حسين و محمد، پسر على و جعفر، پسر محمد و موسى، پسر جعفر و على، پسر موسى و محمد، پسر على‌

[١]. رعد، ١٥.

[٢]. و ترجمه ظاهر آيه اين است كه:« و نيز سجده مى‌كنند از براى خدا از روى فرمانبردارى و بى‌رغبتى، سايه‌هاى اهل آسمان‌ها و زمين، به تبعيّت اشخاص. در بامداد، به سوى مغرب، و مابين عصر و مغرب، به سوى مشرق».( مترجم)