آيا پس من اين حديث را از براى ايشان روايت كنم؟ فرمود: «آرى. اى ابان! به درستى كه چون روز قيامت شود، خدا خلق اوّلين و آخرين را جمع كند، پس لاالهَ الَّا اللَّهُ از ايشان ربوده شود، مگر كسى كه بر اين امر (يعنى تشيّع) باشد».

باب در بيان ثواب كسى كه بگويد: ما شاء اللَّه لاحَولَ و لاقوة الّا باللَّه‌

٤٦. باب در بيان ثواب كسى كه بگويد: ما شاء اللَّه لاحَولَ و لاقوة الّا باللَّه‌

٣٢٧٦/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق روايت كرده است كه فرمود: «چون كسى دعا كند و بعد از آنكه دعا كرد بگويد كه: ما شآءَ اللَّهُ لاحَوْلَ وَلا قُوَّةَ الّا بِاللَّهِ؛ «آن‌چه خواستِ خدا بود، نيست گرديدنى و نه توانايى‌اى، مگر به خدا»، خداى- تعالى- بفرمايد كه: بنده من تن به مردن داد و امر خود را به من وا گذاشت و امر مرا گردن نهاد، حاجتش را برآوريد».

٣٢٧٧/ ٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از بعضى از اصحاب خويش، از جميل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «هر كه هفتاد مرتبه بگويد: ما شآءَ اللَّهُ لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ الّا بِاللَّهِ؛ «آن‌چه خواست خدا بود، نيست گرديدنى و نه توانايى‌اى، مگر به خدا»، خدا هفتاد نوع از انواع بلا را از او بگرداند، كه آسان‌ترين آنها خَنِق است». عرض كردم كه: فداى تو گردم! خنق چيست؟ فرمود: « (پيچيده يا ناخوش و) بيمار نمى‌شود به واسطه دمل‌ها و مانند آنكه بر عضو برآيد» (تا به سبب آن گلو گرفته شود و خفه شود؛ چه خنق- به فتح خاء و كسر نون-، گلو گرفتن و خفه كردن باشد).

باب در ذكر ثواب كسى كه دعاى مذكور در اين باب را بخواند

٤٧. باب در ذكر ثواب كسى كه دعاى مذكور در اين باب را بخواند

٣٢٧٨/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از عبدالصّمد، از حسين بن محمد، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه بعد از نماز فريضه، پيش از آنكه پاى‌هايش را بگرداند و تغيير دهد از حالتى كه در حال تشهّد بر آن بوده، سه مرتبه بگويد كه: أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذى‌ لاالهَ الّا هُوَ الحَّىُ الْقَيُّومُ ذُوالْجَلالِ وَالْاكْرامِ وَ أَتُوبُ الَيْهِ؛ «طلب آمرزش مى‌كنم خدايى را كه نيست خدايى، مگر او كه زنده است، پاينده. خداوند بزرگوارى و نوازش، و باز مى‌گردم به سوى او»، خداى- تعالى- گناهان او را بيامرزد، و هر