بگويد كه: لاالهَ الَّا اللَّهُ حَقّاً حَقّاً لاالهَ الَّا اللَّهُ عُبُودِيَّةً وَرِقّاً لاالهَ الَّا اللَّهُ ايماناً وَصِدْقاً؛ «مى‌گويم نيست خدايى، مگر خدا، از روى حق و حقيقت، لا اله الا اللَّه مى‌گويم از روى بندگى و عبوديت، لا اله الا اللَّه مى‌گويم از روى ايمان و راستى»، خداى- تعالى- روى رحمت خود را به سوى او بدارد، و روى لطف خود را از او نگرداند، تا در بهشت درآيد».

باب در ثواب كسى كه ده مرتبه يا ربّ يا ربّ بگويد

٤٤. باب در ثواب كسى كه ده مرتبه يا ربّ يا ربّ بگويد

٣٢٧٢/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن عيسى، از ايّوب بن حر، برادرِ ادَيم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه ده مرتبه: يا رَبِّ يا رَبِّ بگويد، به او گفته مى‌شود كه: لبّيك، حاجت تو چيست؟».

٣٢٧٣/ ٢. احمد بن محمد و على بن ابراهيم، از پدرش هر دو روايت كرده‌اند، از ابن‌ابى‌عمير، از محمد بن حمران كه گفت: اسماعيل، پسر حضرت صادق عليه السلام، بيمار شد.

پس حضرت صادق عليه السلام به او فرمود كه: «ده مرتبه يا رَبِّ يا رَبِّ بگو. پس به درستى كه هر كه اين را بگويد، ندا مى‌شود كه: لبّيك، حاجت تو چيست؟».

٣٢٧٤/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن عيسى، از معاويه، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه يا رَبِّ يا اللَّهُ يا رَبِّ يا اللَّهُ يا رَبِّ يا اللَّهُ: «اى پروردگار من! اى خداى من! اى پروردگار من! اى خداى من! اى پروردگار من!»، تا آنكه نفسش قطع شود، به او گفته شود كه: لبّيك، حاجت تو چيست؟».[١]

باب در ثواب كسى كه با اخلاص بگويد

٤٥. باب در ثواب كسى كه با اخلاص بگويد: لا إله إلّااللّه‌

٣٢٧٥/ ١. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد و چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد هر دو، از وشّاء، از احمد بن عائذ، از ابوالحسن سوّاق، از ابان بن تغلب، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «اى ابان! چون به كوفه وارد شوى، اين حديث را روايت كن، كه هر كه شهادت دهد به اين‌كه: لاالهَ الَّا اللَّهُ، در حالى كه با اخلاص باشد، بهشت از برايش واجب شود».

ابان مى‌گويد كه: به آن حضرت عرض كردم كه: از هر نوعى از انواع، در نزد من مى‌آيند،

[١]. و در بعضى از نسخ كافى به جاى« يا ربّ يا اللَّه»، در هر سه موضع،« يا رَبّى‌ اللَّهُ» واقع است.( مترجم)