٢٦٩٥/ ١٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى عبداللَّه، از حسن بن طريف، از پدرش، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «حضرت عيسى بن مريم عليه السلام فرمود كه: هر كه دروغش بسيار باشد، نورش مى‌رود».

٢٦٩٦/ ١٤. از او، از عمرو بن عثمان، از محمد بن سالم روايت است كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه: اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: «سزاوار است مرد مسلمان را كه از برادرى كردن با كذّاب اجتناب كند؛ زيرا كه او دروغ مى‌گويد، تا آنكه خبر راستى را مى‌آورد و كسى از او باور نمى‌كند».

٢٦٩٧/ ١٥. از او، از ابن فضّال، از ابراهيم بن محمد اشعرى، از عبيد بن زراره روايت است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه از جمله آنچه خدا به واسطه آن بر دروغگويان اعانت و يارى فرموده، فراموشى است».

٢٦٩٨/ ١٦. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابو يحيى واسطى، از بعضى از اصحاب ما، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «سخن بر سه قسم است:

راست و دروغ و اصلاح ميان مردمان». راوى مى‌گويد كه: به آن حضرت عرض شد كه:

اصلاح ميان مردمان چيست؟ فرمود كه: «از مردى سخنى مى‌شنوى كه آن را مى‌رساند و به كسى پيغام مى‌دهد، و نفسش پليد مى‌شود و سخنان بد مى‌گويد[١]. بعد از آن، مى‌گويى كه:

شنيدم از فلانى كه در حقّ تو از خوبى، چنين و چنين مى‌گفت، خلاف آنچه از او شنيده‌اى».

٢٦٩٩/ ١٧. على بن ابراهيم، از پدرش، از احمد بن محمد بن ابى نصر، از حمّاد بن عثمان، از حسن صيقل روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه:

روايت به ما رسيده از امام محمد باقر عليه السلام، در قول يوسف عليه السلام كه خدا از او حكايت فرموده:

«أَيَّتُهَا الْعِيرُ إِنَّكُمْ لَسارِقُونَ»[٢]. كه آن حضرت فرموده: «به خدا سوگند كه ايشان دزدى نكردند، و او دروغ نگفت». و ابراهيم عليه السلام فرمود: آنچه را كه خدا از او حكايت فرموده و فرموده كه:

[١]. يعنى او سخنى مى‌گويد كه اگر به شخص ديگر برسانى و او بشنود ناراحت مى‌شود.

[٢]. يوسف، ٧٠.