٣٢٢٣/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از ياسر، از امام رضا عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «داستان استغفار، چون داستان برگ است بر درخت كه آن را مى‌جنباند و فرو مى‌ريزد. و آنكه از گناهى استغفار مى‌كند و آن را به فعل مى‌آورد، چون كسى است كه به پروردگار خود ريشخند مى‌كند».

٣٢٢٤/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از محمد بن سنان، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله از مجلسى برنمى‌خاست و هر چند كه سبك بود، تا آنكه بيست و پنج مرتبه استغفار مى‌فرمود و از خداى عز و جل آمرزش مى‌طلبيد».

٣٢٢٥/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از معاويه بن عمّار، از حارث بن مغيره، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله هر روز هفتاد مرتبه از خداى- تعالى- آمرزش مى‌طلبيد و هفتاد مرتبه به سوى خدا توبه مى‌فرمود».

راوى گفت كه: عرض كردم كه: آيا مى‌فرمود كه: أَسْتَغْفِرُاللَّهَ وَأَتُوبُ الَيْهِ؟ حضرت فرمود كه:

«هفتاد مرتبه مى‌فرمود: أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ، أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ و هفتاد مرتبه مى‌فرمود: أَتُوبُ الَى اللَّهِ، أَتُوبُ الَى اللَّهِ»[١].

٣٢٢٦/ ٦. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از صفوان بن يحيى، از حسين بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: استغفار و گفتن لا اله الّا اللَّه، بهترين همه عبادت‌ها است. خداى عزيز جبّار فرموده است كه: «فَاعْلَمْ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ»[٢]؛ يعنى: پس بدان كه نيست هيچ خدايى به حق، مگر او- يعنى معبود مطلق-. و طلب آمرزش كن از براى گناه خود».

[١]. مترجم گويد كه: مراد حضرت اين است كه: هفتاد مرتبه« أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ» را پى در پى مى‌فرمود، بدون فاصله اتوب الى اللَّه، و همچنين هفتاد مرتبه اتوب الى اللَّه را مى‌فرمود، بدون ذكر« أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ»؛ نه آنكه هفتاد مرتبه دو استغفر اللَّه و دو اتوب الى اللَّه مى‌فرمود، كه تمام هر يك از استغفار و توبه، صد و چهل استغفر اللَّه و صد و چهل اتوب الى اللَّه باشد. و تكرار در نظير اين كلام شايع است، چنان‌كه در احاديث مذكور است كه ده مرتبه« يا اللَّه يا اللَّه يا اللَّه» بگو، و همچنين هفت مرتبه« يا رحمن يا رحمن» و امثال آن، به خلاف« يا حنّان يا منّان» و« يا حىّ يا قيّوم» و امثال آن، از آن‌چه دويم غير از اوّل باشد كه به همان شماره هر دو را بايد گفت، و فهميدن غير آن‌چه مذكور شد از امثال اين عبارات، ناشى از بى‌فهمى است.( مترجم)

[٢]. محمد، ١٩.