در راه من با يكديگر دوستى مى‌نمايند و من ايشان را دوست مى‌دارم. پس اين گروه، آنانند كه چون خواهم كه بدى و ناخوشى را به اهل زمين برسانم، ايشان را ياد كنم و به واسطه ايشان، بدى را از اهل زمين دفع نمايم».

٣١٨٩/ ٥. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از صفوان بن يحيى، از حسين بن يزيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هيچ گروهى نيستند كه در مجلسى اجتماع كنند و نام خداى- تعالى- را ياد نكنند و بر پيغمبر خود صلوات نفرستند، مگر آنكه آن مجلس برايشان حسرت و وبال باشد».

٣١٩٠/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از ابن‌محبوب، از ابن‌رئاب، از حلبى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «باكى نيست به ياد كردن خدا و حال آنكه تو بول كنى؛ زيرا كه ياد خداى- تعالى- بر هر حالى نيكو است. پس از ياد خداى- تعالى- دلتنگ مشو».

٣١٩١/ ٧. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «خداى- تعالى- به سوى موسى وحى فرمود كه: به بسيارى مال شاد مشو، و بر هر حالى ياد مرا وا مگذار؛ زيرا كه بسيارى مال، گناهان را از ياد مى‌برد، و ترك ياد من، دل‌ها را سخت مى‌كند».

٣١٩٢/ ٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن‌محبوب، از عبداللَّه بن سنان، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «در توراتى كه متغيّر نشده، نوشته است كه موسى عليه السلام از پروردگارش سؤال نمود و عرض كرد كه: اى خداى من! مجالسى چند بر من مى‌آيد كه تو را از آن عزيزتر و جليل‌تر مى‌دارم كه در آنها تو را ياد كنم.

فرمود كه: اى موسى! به درستى كه ياد من بر هر حالى نيكو است».

٣١٩٣/ ٩. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از ابن‌فضّال، از بعضى از اصحاب خويش، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «خداى- تعالى- به موسى فرمود كه: در شب و روز، ياد مرا بسيار كن، و در نزد ياد من، فروتن، و در نزد بلاى من، صابر باش، و در نزد ذكر من، آرام داشته باش و مرا پرستش كن، و چيزى را با من شريك مساز، كه بازگشت به سوى من است. اى موسى! مرا ذخيره و پس‌انداز خود گردان و گنج خود را از باقيات صالحات در نزد من بگذار».