دهقان روايت كرده است كه گفت: بر حضرت ابوالحسن امام رضا عليه السلام داخل شدم. پس به من فرمود كه: «چيست معنى قول خداى- تعالى- «وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى»[١] كه ترجمه ظاهرش اين است كه: «و ياد كرد نام پروردگار خود را، پس نماز كرد؟».

عرض كردم كه: در هر زمان كه نام پروردگار خود را ياد كند، برخيزد و نماز كند.

حضرت به من فرمود: « [در اين صورت‌] هر آينه خداى- تعالى- اين را تكليف كرده از روى جور و ستم و محض خطا».

من عرض كردم كه: فداى تو گردم! پس آن چگونه است و مراد چيست؟ فرمود: «مراد آن است كه در هر زمان كه نام پروردگار خود را ياد كند، بر محمد و آل محمد صلوات بفرستد».

٣١٨٢/ ١٩. از او، از محمد بن على، از مفضّل بن صالح اسدى، از محمد بن هارون، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «چون يكى از شما نماز كند و در نمازش پيغمبر صلى الله عليه و آله را ياد نكند، نمازش را در غير راه بهشت مى‌برند (يا با نمازش در غير راه بهشت مى‌رود).

و رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه من در نزد او ياد شوم و بر من صلوات نفرستد، داخل دوزخ شود و خدا او را دور گرداند.

و آن حضرت صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه من در نزد او ياد شوم و صلوات بر من را ترك كند يا به آن اهتمام نكند، خدا او را چنان قرار دهد كه راه بهشت را خطا كند و به آن نرسد».

٣١٨٣/ ٢٠. ابوعلى اشعرى، از حسن بن على، از عنبسة بن هشام، از ثابت، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه من در نزد او ياد شوم و فراموش كند كه بر من صلوات فرستد، خدا او را چنان گرداند كه راه بهشت را خطا كند و به آن نرسد».

٣١٨٤/ ٢١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد، از ابن‌قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «پدرم شنيد از مردى كه به خانه كعبه چسبيده بود و مى‌گفت: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ؛ يعنى: «بار خدايا! صلوات فرست بر محمد». پس پدرم به آن مرد فرمود كه: اى بنده خدا! آن را مبُر و ناتمام مكن و بر ما ستم مكن، و حقّ ما را كم مگردان و در باب آن بر ما ظلم منما. بگو: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ؛ يعنى: بار خدايا! صلوات‌

[١]. اعلى، ١٥.