رَحِيماً»[١]؛ يعنى: او است آن خداوندى كه درود مى‌دهد و رحمت مى‌فرستد بر شما، و درود مى‌دهند فرشتگانش (يعنى آمرزش مى‌طلبند گناهان شما را) از براى آنكه بيرون آورد شما را از تاريكى‌هاى كفر و نفاق و جهالت و معصيت، به سوى روشنى ايمان و اخلاص و معرفت و طاعت، به وسيله الطاف و هدايت. و نسبت به مؤمنان مهربان بوده و هست و خواهد بود».

٣١٧٨/ ١٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از ابوايّوب، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده است كه فرمود: «در ترازوى اعمال، چيزى از صلوات بر محمد و آل محمد سنگين‌تر نيست. و به درستى كه كسى هست كه كردارهايش را در ترازو مى‌گذارند، پس آن كردارها ترازو را ميل مى‌دهند به اينكه پلّه گناهانش بر ثواب‌هايش راجح مى‌شود. پس پيغمبر صلى الله عليه و آله صلوات بر خود را بيرون مى‌آورد و آن را در ترازويش مى‌گذارد، و به واسطه آن، افزونى به هم مى‌رساند و ثوابش بر گناهانش غالب مى‌شود».

٣١٧٩/ ١٦. على بن محمد، از ابن‌جمهور، از پدرش، از رجال خويش كه راويان حديث‌اند روايت كرده و گفته است كه: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هر كه را به سوى خداى- تعالى- حاجتى باشد، بايد كه به صلوات بر محمد و آل محمد آغاز كند، بعد از آن حاجت خود را سؤال نمايد، پس به صلوات بر محمد و آل محمد ختم كند؛ زيرا كه خداى- تعالى- از آن كريم‌تر است كه دو طرف را كه اوّل و آخر است قبول فرمايد و ميان را وا گذارد؛ زيرا كه صلوات بر محمد و آل محمد از آن جناب محجوب نمى‌شود و به سوى او بالا مى‌رود».

٣١٨٠/ ١٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از محسن بن احمد، از ابان احمر، از عبدالسّلام بن نعيم كه گفت: به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: من داخل خانه كعبه شدم و چيزى از دعا مرا حاضر نبود و خاطر نداشتم، مگر صلوات بر محمد و آل محمد صلى الله عليه و آله. حضرت فرمود: «بدان و آگاه باش! كه هيچ‌كس بيرون نيامده به چيزى كه بهتر و افزون‌تر باشد، از آن‌چه تو به آن بيرون آمده‌اى».

٣١٨١/ ١٨. على بن محمد، از احمد بن حسين، از على بن ريّان، از عبيداللَّه بن عبداللَّه‌

[١]. احزاب، ٤٣.