٣١٦٩/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعيل بن مهران، از حسن بن على بن ابى‌حمزه، از پدرش و حسين بن ابى‌العلاء، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «چون پيغمبر صلى الله عليه و آله مذكور شود، بسيار بر او صلوات فرستيد؛ زيرا كه هر كه يك صلوات بر پيغمبر صلى الله عليه و آله فرستد، خدا بر او هزار صلوات فرستد در هزار صف از فرشتگان، و چيزى از آن‌چه خدا آن را آفريده نماند، مگر آنكه بر آن بنده صلوات فرستد به جهت صلوات خدا و صلوات فرشتگانش بر او، پس هر كه در اين رغبت نكند، نادانى است فريفته‌شده و گول‌خورده، كه خدا و رسولش و اهل بيت آن حضرت از او بيزار شده‌اند».

٣١٧٠/ ٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد اشعرى، از ابن‌قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه بر من صلوات فرستد، خدا و فرشتگانش بر او صلوات فرستند. پس هر كه خواهد، آن را كم كند و هر كه خواهد، بسيار كند».

٣١٧١/ ٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: صلوات بر من و بر اهل بيت من، نفاق را مى‌برد و برطرف مى‌كند».

٣١٧٢/ ٩. ابوعلى اشعرى، از محمد بن حسّان، از ابوعمران ازدى، از عبداللَّه بن حكم، از معاويّه بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه صد مرتبه بگويد: يا رَبِّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ؛ يعنى: «اى پروردگار من! صلوات فرست بر محمد و آل محمد». صد حاجت از برايش روا شود، كه سى حاجتش از براى دنيا باشد».

٣١٧٣/ ١٠. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم و عبدالرحمان بن ابى‌نجران هر دو، از صفوان جمّال، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر دعايى كه خداوند- تعالى- به آن خوانده شود، محجوب است از آسمان و به سوى آن بالا

[١]. و مراد آن حضرت اين است كه در ذكر، مرا به تأخير ميندازيد؛ زيرا كه سواره قدح را به تأخير مى‌اندازد تا آنكه هر چيزى را بردارد، به سبب آن‌چه در آن است از آب، و بسا باشد كه به آن محتاج شود. پس آن را استعمال مى‌كند و آب مى‌آشامد، و در نزد فراغش آن را در آخر بار خويش مى‌آويزد و در پشت سرش قرار مى‌دهد.( مترجم)