به آنها اقرار و اعتراف مى‌كنى، و از آنها استغفار و طلب آمرزش مى‌نمايى. پس اين جهت دعا است كه دعا با آن رد نمى‌شود و مستجاب مى‌گردد». و بعد از آن فرمود كه: «آيه ديگر كدام است؟» عرض كردم كه: قول خداى- تعالى-: «وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ»[١]؛ يعنى: «و آن‌چه نفقه و خرج مى‌كنيد از چيزى، پس او عوض مى‌دهد آن را. و او بهترين روزى‌دهندگان است». و به درستى كه من انفاق مى‌كنم و خلف و عوضى را نمى‌بينم.

فرمود كه: «پس آيا خدا را چنان مى‌بينى كه وعده خود را خلف فرموده باشد؟» عرض كردم:

نه. فرمود كه: «پس اين از چه ناشى شده است؟» عرض كردم كه: نمى‌دانم. فرمود كه: «اگر آنكه يكى از شما مال را از راه حلال آن كسب كند، و آن را در وجه حلالش صرف كند، درهمى را انفاق نكند، مگر آنكه عوض به او داده شود».

٣١٤٩/ ٩. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از على بن اسباط، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هر كه او را شاد مى‌گرداند كه دعايى كه مى‌كند، از برايش مستجاب شود، بايد كه كسبش خوش (و ممرّ مداخلش حلال) باشد».

باب در بيان ثمره اجتماع در دعا

١٧. باب در بيان ثمره اجتماع در دعا

٣١٥٠/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از على بن معبد، از عبيداللَّه بن عبداللَّه واسطى، از درست بن ابى‌منصور، از ابوخالد روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:

«هيچ گروهى نيستند كه چهل نفر باشند و جمع شوند و خداى عز و جل را در امرى بخوانند، مگر آنكه دعاى ايشان مستجاب گردد. پس اگر چهل نفر نباشند، چهار كس نباشند كه ده مرتبه خداى عز و جل را بخوانند، مگر آنكه خداى- تعالى- دعاى ايشان را مستجاب گرداند. پس اگر چهار كس نباشند، يك كس كه چهل مرتبه خدا را بخواند، البتّه خداوند عزيز جبّار دعايش را مستجاب گرداند».

٣١٥١/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن على، از يونس بن يعقوب، از عبدالاعلى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هرگز چهار گروه مجتمع نشده‌اند بر يك امر كه دعا كرده باشند، مگر آنكه از اجابت متفرّق شده‌اند».[٢]

[١]. سبأ، ٣٩.

[٢]. يعنى تفرّق ايشان بعد از استجابت بوده است، و در وقتى كه متفرّق شده‌اند، دعاى ايشان مستجاب بوده است.( مترجم)