فرو نپوشد (يعنى آثار اندوه و ذلّت بر او هويدا نگردد) پس چون چشم سرريز شود و آب از اطراف آن بريزد، خدا آن روى را بر آتش دوزخ حرام گرداند. و اگر آنكه يك گريه‌كننده‌اى در ميانه گروهى بگريد، همه آن گروه رحمت شوند» (كه خدا بر همه ايشان رحم فرمايد).

٣١٣١/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از ابن‌فضّال، از ابوجميله و منصور بن يونس، از محمد بن مروان، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هيچ چشمى نيست، مگر اينكه در روز قيامت گريان است، مگر چشمى كه از ترس خدا گريسته باشد. و هيچ چشمى از آب خود پر نشده (كه در دور آن بگردد از ترس خداى- تعالى-)، مگر آنكه خداى- تعالى- تمام بدن او را بر آتش دوزخ حرام گردانيده. و هيچ چشمى سرريز نشده (كه آب آن بر رخساره صاحبش روان گردد)، كه بعد از آن، آن روى را غبار سياه و نشانه اندوه و خوارى و رسوايى فرو پوشيده باشد. و هيچ چيز نيست، مگر اينكه آن را كيل و وزنى هست، مگر اشك چشم. پس به درستى كه خداى- تعالى- به اندكى از آن، درياهايى از آتش را فرو مى‌نشاند. پس اگر آنكه بنده‌اى در ميانه گروهى بگريد، هر آينه خداى- تعالى- به سبب گريه آن بنده، بر همه آن گروه رحمت فرمايد».

٣١٣٢/ ٣. از او، از عبدالرحمان بن ابى‌نجران، از مثنّى حنّاط، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «هيچ قطره‌اى نيست كه در نزد خداى- تعالى- دوست‌تر باشد از قطره اشكى كه در سياهى شب، به جهت ترسيدن از خداى- تعالى- ريخته شود، و به آن، غير خدا اراده نشود».

٣١٣٣/ ٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از منصور بن يونس، از صالح بن رزين و محمد بن مروان و غير ايشان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:

«هر چشمى گريان است در روز قيامت، مگر سه چشم: چشمى كه از محرّمات خدا پوشيده شده باشد، و چشمى كه در طاعت خدا بيدار خوابى كشيده باشد، و چشمى كه در دل شب از ترس خدا گريسته باشد».

٣١٣٤/ ٥. ابن‌ابى‌عمير، از جميل بن درّاج و درست، از محمد بن مروان روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: ... تا آخر آن‌چه در حديث اوّل گذشت.

٣١٣٥/ ٦. ابن‌ابى‌عمير، از بعضى از اصحاب خويش روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «خداى- تعالى- به سوى موسى عليه السلام وحى فرمود كه: بندگان من‌