٣٠٩٣/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعيل بن مهران، از منصور بن يونس، از هارون بن خارجه، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «به درستى كه دعا در هنگام وسعت و رخا، باعث بيرون آوردن حاجت‌ها است در وقت بلا».

٣٠٩٤/ ٤. از او، از عثمان بن عيسى، از سماعة روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «هر كه او را شاد مى‌گرداند كه در حالت سختى و شدّت دعايش مستجاب شود، بايد كه در هنگام سستى [/ آرامش‌] و وسعت، بسيار دعا كند».

٣٠٩٥/ ٥. از او، از پدرش، از عبداللَّه بن يحيى، از مردى، از عبدالحميد عوّاض طايى، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «جدّم مى‌فرمود كه: در دعا پيشى گيريد؛ زيرا كه بنده چون بسيار دعاكننده باشد، پس بلا بر او فرود آيد و دعا كند، گفته مى‌شود كه: آوازى است معروف و آشنا. و چون بسيار دعاكننده نباشد و بلا بر او فرود آيد، پس دعا كند، گفته مى‌شود كه: پيش از امروز در كجا بودى؟».

٣٠٩٦/ ٦. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از آنكه او را حديث كرده، از امام موسى‌كاظم عليه السلام، از پدرش روايت كرده است كه فرمود: «حضرت على بن الحسين عليهما السلام مى‌فرمود كه: دعا بعد از آنكه بلا فرود آيد، به آن انتفاع نمى‌توان جست».

باب يقين در دعا

٨. باب يقين در دعا

٣٠٩٧/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از سليم فراء، از آنكه او را حديث كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «چون دعا كنى، گمان كن و چنان بدان كه حاجتت به در خانه و منزل تو است».

باب رو آوردن به دعا

٩. باب رو آوردن به دعا

٣٠٩٨/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از سيف بن عميره، از سليمان بن عمرو روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه خداى- تعالى- مستجاب نمى‌فرمايد دعايى را كه با دل غافل و فراموش‌كار باشد. پس چون دعا كنى، به دل خويش رو به خدا آور، پس يقين كن به اجابت دعا».