٣٠٨٩/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از هشام بن سالم روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «آيا درازى بلا را از كوتاهى آن مى‌شناسيد و مى‌دانيد كه نشانه كوتاه و دراز آن چه‌چيز است؟» عرض كرديم: نه. فرمود كه: «چون يكى از شما در نزد بلا به دعا ملهم شود، پس بدانيد كه آن بلا كوتاه است و زود تمام مى‌شود».

٣٠٩٠/ ٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن‌محبوب، از ابوولّاد روايت كرده است كه گفت: ابوالحسن حضرت امام موسى‌كاظم عليه السلام فرمود كه: «هيچ بلايى نيست كه بر بنده مؤمنى فرود آيد، پس خداى- تعالى- دعا را به او الهام فرمايد، مگر آنكه زايل شدن آن بلا نزديك باشد و به زودى برطرف شود. و هيچ بلايى نيست كه بر بنده مؤمنى فرود آيد، پس آن بنده از دعا باز ايستد، مگر آنكه آن بلا طولانى و زمانش دراز باشد. پس چون بلا فرو آيد، بر شما باد به دعا و تضرّع و زارى به سوى خداى- تعالى-».

باب تقدّم و پيشى گرفتن در دعا

٧. باب تقدّم و پيشى گرفتن در دعا

٣٠٩١/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه در دعا پيشى گيرد (يعنى پيش از نزول بلا پيوسته دعا كند)، چون بلا بر او نازل شود، دعايش مستجاب گردد و گفته شود كه: اين آوازى است شناخته شده و آشنا، و آن آواز و دعا از آسمان ممنوع و محجوب نشود؛ بلكه در آن بالا رود. و هر كه در دعا پيشى نگيرد، چون بلا بر او فرود آيد، دعايش مستجاب نگردد و فرشتگان گويند: به درستى كه ما اين آواز را نمى‌شناسيم».

٣٠٩٢/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از ابن‌سنان، از عيينه يا عنبسه- بنابر اختلاف نسخ كافى-، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه ترسد كه بلايى به او برسد، پس در باب آن به دعا پيشى گيرد، خداى- تعالى- هرگز آن بلا را به او ننمايد».

[١]. و الهام- به كسر همزه و سكون لام-، در دل انداختن و فهمانيدن باشد عموماً، و آن‌چه در دل افكندن خداى- تعالى- باشد خصوصاً. و مراد از آن در اين مقام، معنى دويم است.( مترجم)