٣٠٣٨/ ١٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن محبوب، از ابو ايّوب، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «چه نيكو است نيكى‌ها بعد از بدى‌ها، و ثواب‌ها بعد از گناهان، و چه زشت است بدى‌هابعد از نيكى‌ها، و گناهان بعد از ثواب‌ها».

٣٠٣٩/ ١٩. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى عبداللَّه، از ابن فضّال، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «به درستى كه شما در مدّت‌هاى گرفته شده و روزهاى شمرده شده‌ايد (يعنى زمانى كم كه زود تمام شده يا مى‌شود). مرگ، ناگاه و بى‌خبر مى‌آيد. هر كه خوبى را كِشت وزراعت كند، خوشحالى و شادى را درو كند، و هر كه بدى را زراعت كند، پشيمانى را درو كند. و از براى هر زراعت‌كننده‌اى است، آنچه زراعت نموده. بهره و نصيب آنكه كاهل است از شما، بر او پيشى نگيرد، و حريص، آنچه را كه از برايش مقدّر نشده، در نيابد. هر كه خير و خوبى به او عطا شده، خدا به او عطا فرموده، و هر كه از بدى نگاه داشته شده، خدا او را نگاهدارى نموده است».

٣٠٤٠/ ٢٠. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از بعضى از اصحاب خويش، از حسن بن على بن ابى عثمان، از واصل، از عبد اللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «مردى به نزد ابوذر- رحمة اللَّه عليه- آمد و گفت كه: اى ابوذر! ما را چه مى‌شود كه مرگ را ناخوش داريم؟ ابوذر گفت: از براى آنكه شما دنيا را آبادان كرده‌ايد، و آخرت را ويران ساخته‌ايد پس ناخوش داريد كه از آبادى به سوى ويرانه منتقل شويد؛ پس به ابوذر گفت كه: آمدن و ورود ما را بر خداى عز و جل چگونه مى‌بينى؟ ابوذر گفت: امّا نيكوكار، چون غائب و مسافرى است كه از سفر باز آيد، و بر كسان خود وارد شود. و امّا بدكار، چون غلام گريخته است كه بر آقاى خود وارد گردد. آن مرد گفت كه: حالِ ما را در نزد خداى- تعالى- چگونه مى‌بينى؟ ابوذر گفت كه: عمل‌هاى خود را بر كتاب خدا عرضه داريد. به درستى كه خداى- تعالى- مى‌فرمايد كه: «إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِي نَعِيمٍ* وَ إِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ»».[١] حضرت فرمود كه: «آن مرد گفت: پس رحمت خدا در كجا است؟ ابوذر گفت كه: رحمت خدا نزديك است‌

[١]. انفطار، ١٣ و ١٤. بى ترديد نيكوكاران در نعمت جاودان و بدكاران در دوزخ هستند.