٣٠٢٩/ ٩. از او، از بعضى از اصحاب خويش روايت است كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «بسيار جوينده دنيا است كه آن را درنيافته، و بسيار دريابنده آن است كه از آن مفارقت نموده؛ پس جستن آن، تو را از علمت روگردان نكند، و آن را از عطاكننده آن و كسى كه مالك آن است طلب كن؛ پس بسيار حريص بر دنيا هست كه دنيا او را بر زمين افكنده، و به آنچه دريافته از آن، از طلب آخرتش روگردان شده، تا آنكه عمرش تمام شده و مرگش او را دريافته است».

و امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «محبوس و در زندان‌شده، كسى است كه دنياى او، او را از آخرتش حبس كرده باشد».

٣٠٣٠/ ١٠. از او روايت است كه آن را مرفوع ساخته، از امام محمد باقر عليه السلام و گفته است كه:

فرمود: «چون چهل سال بر مرد بگذرد، به او گفته شود كه: حِذْر و آلات نگاهدارى خود را فرا گير؛ زيرا كه تو معذور نيستى و عذر و بهانه از تو پذيرفته نمى‌شود. و مرد چهل ساله از پسر بيست ساله، به حذر سزاوارتر نيست؛ زيرا كه آن كسى كه اين دو را مى‌طلبد، يكى است، و نخوابيده و در خواب نيست؛ پس عمل كن از براى آنچه در پيش روى تو است از هول و ترس، و زيادتى گفتار را از خود وا گذار».

٣٠٣١/ ١١. از او، از على بن حكم، از حسّان، از زيد شحّام روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «از براى خود از نفس خود بگير، بگير از آن در تندرستى پيش از بيمارى، و در توانايى پيش از ناتوانى، و در زندگى پيش از مردن».

٣٠٣٢/ ١٢. از او، از على بن حكم، از هشام بن سالم، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «به درستى كه چون روز تازه بيايد، مى‌گويد كه:

اى فرزند آدم! در همين روز خود عمل خيرى بكن، تا از برايت به آن در نزد پروردگارت شهادت دهم در روز قيامت؛ زيرا كه من در زمان گذشته به نزد تو نيامده‌ام، و در آنچه باقى مانده به نزد تو نخواهم آمد، و چون شب بيايد، مثل اين را مى‌گويد».

٣٠٣٣/ ١٣. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از احمد بن محمد، از شعيب بن عبد اللَّه، از بعضى از اصحاب خويش روايت كرده كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه: مردى به خدمت اميرالمؤمنين عليه السلام آمد و عرض كرد كه: يا اميرالمؤمنين! مرا به وجهى از وجوه خير و خوبى كه به آن نجات يابم، وصيّت كن. اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: «اى سائل! گوش بدار و