٣٠٢٤/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از بعضى از اصحاب ما، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «صبر كنيد بر زحمت دنيا؛ زيرا كه، آن نيست، مگر يك ساعت. پس آنچه از آن گذشته، از برايش درد و شادى را نمى‌يابى، و آنچه نيامده، نمى‌دانى كه آن چيست و چه حال دارد. و جز اين نيست كه دنيا ساعتى است كه تو در آنى. پس صبر كن در آن بر طاعت خدا، و صبر كن در آن از معصيت خدا».

٣٠٢٥/ ٥. از او، از بعضى از اصحابش روايت است كه آن را مرفوع ساخت و گفت كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «خود را از براى خود بردار، كه اگر چنين نكنى، غير تو، تو را برندارد».

٣٠٢٦/ ٦. از او روايت است كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه: امام جعفر صادق عليه السلام به مردى فرمود كه: «تو طبيب نفس خود گردانيده شده‌اى، كه خدا تو را طبيب آن ساخته، و درد از برايت بيان شده، و نشانه صحّت به تو شناسانيده شده، و بر دوا دلالت شده‌اى. پس بنگر كه قيام تو بر نفست چگونه است، و به چه وضع متوجّه آن مى‌شوى».

٣٠٢٧/ ٧. از او روايت است كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه: امام جعفر صادق عليه السلام به مردى فرمود كه: «دل خود را قرار ده، قرين و مصاحب نيكو، و فرزندى وصل‌كننده و نيكوكار، و عمل خود را قرار ده پدرى كه او را پيروى كنى، و نفس خود را قرار داده، دشمنى كه با آن كارزار كنى، و مال خود را قرار ده، عاريه‌اى كه آن را رد كنى».

٣٠٢٨/ ٨. از او روايت است كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «نفس خود را منع كن از آنچه به آن زيان مى‌رساند، پيش از آنكه از تو جدا شود، و در رهايى آن كوشش كن، چنان كه در طلب اسباب زندگانى خود كوشش مى‌كنى؛ زيرا كه نفست به واسطه عملت در گرو است».

[١]. اشاره‌اى به« إِنَّ الْحَسَنتِ يُذْهِبْنَ السَّيَاتِ» هود، ١١٤ است. يعنى نيكى خيلى زود گناه را مى‌برد.