زكات اجتماع مى‌كردند، هلاك مى‌شدند. و به درستى كه خداى عز و جل دفع مى‌كند به كسى كه حجّ مى‌كند از شيعيان ما، عذاب را، از كسى كه حج نمى‌كند، و اگر بر ترك حجّ اجتماع مى‌كردند، هلاك مى‌شدند. و اين است معنى قول خداى عز و جل: «وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعالَمِينَ»[١]؛ پس به خدا سوگند كه اين آيه نازل نشد، مگر در شأن شما، و خدا از اين آيه غير شما را قصد نفرموده است». و ترجمه آيه اين است كه: «و اگر نه بازداشتن خدا بودى مردمان را، بعضى از ايشان به بعضى ديگر، هر آينه زمين تباه شدى، وليكن خدا، خداوند فضل و رحمت است بر همه عالميان» (يعنى بر فرقه مؤمنان، در دنيا و آخرت).

باب در بيان اينكه ترك گناه، از طلب كردن توبه آسان‌تر است‌

٢٠١. باب در بيان اينكه ترك گناه، از طلب كردن توبه آسان‌تر است‌[٢]

٣٠١٦/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از بعضى از اصحاب خويش، از ابو العبّاس بقباق روايت كرده كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:

«اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: ترك گناه، از طلب كردن توبه آسان‌تر است، و بسيار شهوت و خواهش نفس است كه در يك ساعت تمام مى‌شود، و موجب اندوه دور و دراز است، و مرگ، دنيا را رسوا كرده، پس از براى صاحب عقل خالص، هيچ شادى را وا نگذاشته است».

باب در بيان استدراج‌

٢٠٢. باب در بيان استدراج‌[٣]

٣٠١٧/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از عبد اللَّه بن جندب، از سفيان بن سمط كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل چون نسبت به بنده‌اى خير و خوبى را اراده كند، پس آن بنده مرتكب گناهى شود، عقوبتى را در پى آن گناه درآورد، و استغفار را به يادش آورد، و چون بدى را به بنده‌اى اراده فرمايد، و آن بنده گناهى را مرتكب شود، نعمتى را در پى آن درآورد، تا آنكه استغفار را از خاطرش ببرد، و به آن نعمت تمادى كند (و از راه بيرون رود و طول دهد). و اين است معنى‌

[١]. بقره، ٢٥١.

[٢]. و در بعضى از نسخ كافى، باب، بى‌عنوان است.( مترجم)

[٣]. و آن، به معنى اندك اندك نزديك گردانيدن خداى- تعالى- است كسى را به عقوبت خود.( مترجم)