از حارث بن بهرام، از عمرو بن جميع روايت است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه بنده مؤمن در دنيا اندوهناك مى‌شود، تا آنكه از دنيا بيرون رود و گناهى بر او نباشد».

٣٠٠٤/ ٩. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از على احمسى، از مردى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «پيوسته همّ و غم با مؤمن مى‌باشد، تا آنكه هيچ گناهى را از برايش وا نگذارد».

٣٠٠٥/ ١٠. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از معاويه بن وهب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: خداى عز و جل فرموده است كه: هيچ بنده‌اى نيست كه خواسته باشم كه او را داخل بهشت گردانم، مگر آنكه او را در بدنش مبتلا گردانم كه عليل و رنجور باشد. پس اگر آن ابتلاء، كفّاره گناهان او گردد، فنعم المطلوب [/ چه بهتر]، و اگر نه، در نزد مردنش بر او سخت گيرم، تا آنكه بيايد و او را گناهى نباشد، و او را داخل بهشت گردانم. و هيچ بنده‌اى نيست كه خواسته باشم كه او را داخل آتش دوزخ گردانم، مگر آنكه بدنش را از براى او صحيح گردانم كه تندرست باشد.

پس اگر آن تندرستى تمام باشد در تلافى از براى طلبى كه در نزد من دارد، فبها، و اگر نه، ترس او را از سلطان او ايمن گردانم. پس اگر آن ايمنى تمام باشد از براى طلبى كه در نزد من دارد، و اگر نه، در روزيش بر او توسعه دهم. پس اگر آن توسعه تمام باشد از براى طلبى كه در نزد من دارد، و اگر نه، مردنش را بر او سهل و آسان گردانم، تا آنكه به نزد من آيد، و او را حسنه و ثوابى نباشد، پس او را داخل آتش دوزخ گردانم».

٣٠٠٦/ ١١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از محمد بن اورمه، از نضر بن سويد، از درست بن ابى منصور، از ابن مسكان، از بعضى از اصحاب ما، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «پيغمبرى از پيغمبران بنى‌اسرائيل به مرد مرده‌اى گذشت كه پاره‌اى از او در زير ديوارى و پاره‌اى از او از آن بيرون بود، و مرغان، قدرى از او را خورده، يا چشم او را كنده بودند، و سگان، او را دريده بودند. پس آن پيغمبر از آنجا درگذشت و شهرى از برايش نمودار شد و به نظر درآمد، و رفت تا در آن شهر داخل گرديد. ناگاه ديد كه بزرگى از بزرگان آن شهر مرده، و بر بالاى تختى گذاشته و او را به ديبا پوشيده‌اند، و در گرداگرد او