٢٩٩٦/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محّمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از عبداللَّه بن سنان، از حمزة بن حمران، از پدرش، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل چون از امر و فرمانش اين باشد كه بنده‌اى را گرامى دارد، و او را گناهى باشد، او را به بيمارى مبتلا گرداند، و اگر اين ابتلاء و امتحان را با او نكند، او را به حاجت و پريشانى مبتلا كند، و اگر اين را با او نكند، مردن را بر او سخت گرداند كه جانش را به دشوارى بگيرد، تا آنكه او را به آن گناه سزا دهد». حضرت فرمود: «و اگر از امر آن جناب اين باشد كه او را خوار گرداند، و او را در نزد آن جناب ثوابى باشد، بدنش را صحيح گرداند و پيوسته تندرست باشد، و اگر اين را با او نكند، بر او در روزيش وسعت دهد، و اگر آن جناب اين را با او نكند، مردن را بر او سهل و آسان گرداند كه جانش را به آسانى بگيرد، تا آنكه او را به آن حسنه سزا دهد».

٢٩٩٧/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از اسماعيل بن ابراهيم، از حكم بن عيينه روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «به درستى كه بنده چون گناهانش بسيار شود، و از كردار خوب، چيزى در نزد او نباشد كه آنها را بپوشاند و كفاره آنها باشد، خدا او را به اندوه مبتلا گرداند، كه كفّاره آنها باشد».

٢٩٩٨/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كره‌اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد اشعرى، از ابن قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: خداى عز و جل فرمود: به عزّت و جلال خودم سوگند كه هيچ بنده‌اى را از دنيا بيرون نمى‌برم، و حال آنكه من مى‌خواهم كه او را رحمت كنم، تا آنكه تمام، فرا گيرم از او هر گناهى را كه به عمل آورده، يا به بيمارى در بدن او، و يا به تنگى در روزى او، و يا به ترس در دنياى او؛ پس اگر باقيمانده‌اى از آن بر او باقى بماند، در نزد مردن، بر او سخت گيرم. و به عزّت و جلال خودم سوگند كه هيچ بنده‌اى را از دنيا بيرون نبرم، و حال آنكه من خواسته باشم كه او را عذاب كنم، تا آنكه جزاى هر حسنه‌اى كه آن را به عمل آورده باشد، به او دهم، يا به گشادى در روزى او، و يا به صحّت در بدن او، و يا به ايمنى در دنياى او؛ پس اگر باقيمانده‌اى بر او باقى بماند، به واسطه آن بقيّه، مردن را بر او سهل و آسان گردانم».