فرمود كه: «اى گروه مردمان! به درستى كه گناهان بر سه قسم است. بعد از آن، باز ايستاد و هيچ نفرمود». حبّه عرنى به آن حضرت عرض نمود كه: يا اميرالمؤمنين! فرمودى كه:

گناهان بر سه قسم است و باز ايستادى. فرمود كه: «من آن را ذكر نكردم، مگر آنكه مى‌خواستم كه آنها را تفسير و بيان كنم، وليكن مرا ماندگى (و نفس سوختگى) عارض شد، كه در ميان من و سخن گفتن، حائل و مانع گرديد. آرى، گناهان بر سه قسم است: پس گناهى است كه آمرزيده است، و گناهى است كه آمرزيده نيست، و گناهى است كه از براى صاحبش اميد داريم، و بر او مى‌ترسيم».

عرض كرد كه: يا اميرالمؤمنين! پس آنها را از براى ما بيان فرما. فرمود: «آرى. امّا گناه آمرزيده، گناه بنده‌اى است كه خدا او را در دنيا بر گناهش عقاب فرموده و سزا داده است؛ چرا كه، خداى عز و جل از آن حليم‌تر و كريم‌تر است كه دو مرتبه بنده خود را عقاب كند.

و امّا گناهى كه آمرزيده نمى‌شود، ظلم و ستم بندگان است بر يكديگر. به درستى كه خداى- تبارك و تعالى- چون از براى خلق خويش ظاهر شود (يعنى اسباب سلطنت و قهّارى و اساس قدرت و پروردگارى او، كه بر بيشتر مردمان پوشيده و پنهان بوده، ظاهر و هويدا گردد)، سوگند ياد كند به سوگندى كه بر خود لازم گرداند، و بفرمايد كه: به عزّت و جلال خودم سوگند كه ظلم هيچ ظالمى از من درنگذرد، و هر چند كه كف دستى باشد به كف دستى ديگر، و هر چند كه ماليدن به كف دستى باشد، و هر چند كه سر زدن و شاخ جنگى باشد، كه در ميان حيوانات شاخدار با بى‌شاخ اتّفاق افتاده. پس از براى بندگان، از براى بعضى از ايشان از بعضى، قصاص مى‌ستاند، تا آنكه يكى را بر يكى مظلمه‌اى نباشد. بعد از آن، ايشان را از براى حساب مبعوث مى‌گرداند.

و امّا گناه سيم، گناهى است كه خدا آن را بر خلق خود پوشيده، و توبه‌اى از آن گناه را روزى او فرموده است. پس آن بنده صبح كرده از گناه خويش، ترسان، و پروردگار خود را اميدوار. و ما از براى او، چنانيم كه او از براى خود است. رحمت را از برايش اميد داريم، و بر او از عذاب مى‌ترسيم».

٢٩٩٥/ ٢. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از ابن بكير، از زراره، از حمران روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام را سؤال كردم از مردى كه در موجب سنگسارى، حد بر او اقامه مى‌شود (يعنى او را سنگسار مى‌كنند)، آيا در آخرت بر آن معاقَب خواهد بود؟ فرمود: «به درستى كه خداى- تبارك و تعالى- از اين كريم‌تر است» (يعنى كرمش بيش از اين است كه بنده خود را در دنيا و آخرت، هر دو عقاب فرمايد).