٢٩٨٨/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابو ايّوب، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: مرا خبر دهد از قول خداى عز و جل: «الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ»[٢]؛ يعنى: «نيكوكاران، آنانند كه اجتناب مى‌كنند از بزرگ‌هاى از گناه (يعنى از گناهان بزرگ به يك سو مى‌شوند) و از فاحشه‌ها، و آنچه زشت باشد، مگر آنچه صغير و خُرد باشد» (چه گناه صغيره، تا به حدّ اصرار نرسيده، آمرزيده است). و حضرت فرمود كه: «آن گناهى است كه مردى آن را به عمل مى‌آورد؛ پس آن مقدار كه خدا خواهد، درنگ مى‌كند، بعد از آن، آن را به عمل مى‌آورد».

٢٩٨٩/ ٢. ابو على اشعرى، از محمد بن عبد اللَّه الجبّار، از صفوان، از علا، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: «الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ» فرمود كه: «لمم، هَنَه است بعد از هَنَه؛ يعنى گناه بعد از گناه، كه بنده در آن فرود آيد، و آن را به فعل آورد».[٣]

٢٩٩٠/ ٣. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از اسحاق بن عمّار روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هيچ مؤمنى نيست، مگر آنكه او را گناهى است كه در زمانى از آن دورى مى‌كند. بعد از آن، آن را به فعل مى‌آورد. و اين است معنى فرموده خداى عز و جل كه مى‌فرمايد: «إِلَّا اللَّمَمَ»». راوى مى‌گويد: و نيز از آن حضرت سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ». فرمود كه: «فواحش، زنا و دزدى است. و لمم، آن است كه مردى گناهى را به فعل آورد، پس از خدا طلب آمرزش مى‌كند، به جهت آن گناه».

٢٩٩١/ ٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حارث بن بهرام، از عمرو بن‌

[١]. و لَمَم- به فتح لام و ميم-، گناهِ خُرد است و به گناه، نزديك شدن.( مترجم)

[٢]. نجم، ٣٢.

[٣]. و هنه- به فتح هاء-، خصلت بد است، و چيزى كه ذكرش زشت باشد.( مترجم)